What exactly are we waiting for?

Τι ακριβώς περιμένουμε;

The internet recently brought towards me a feature length indie film called The Cube. No, I don’t mean the Canadian 1997 film that cost 350,000 dollars, but a more recent US film, shot by Scott McMahon, a film made only for… 500 dollars.

I was touched by the way this movie was made; a sweet and familiar feeling. I realised that, using the same homemade approach, I have been making my short films for years. (Not to mention my feature film Dajenech.)

I have been making films, without waiting for anybody’s money.

The problem was that I have been doing it in shame, with an inferiority complex, since I didn’t have the support of any production company nor did I have prime equipment at my disposal. I felt bad that each of my short films cost at most 100, instead of at least 5,000 euros.

(Hour-long Dajenech cost only about 50 euros!)

I considered my films to be “amateurish” and “not good enough.”

Indeed, production value is an issue. McMahon’s Cube, as a 500-dollar movie, has a homemade production value. The same applies, though, to Lars von Trier’s Idiots (1998), which was nominated for a Palme d’Or.

The financial crisis is a call for reevaluation. Obviously, we will not stop making films. Thus, in order to keep doing so, we will abandon the obsolete production value requirements coming from the fat years. Simply put. And shamelessly.

The Cube certainly inspired me and helped me get over my shame. It came at the appropriate moment, right at the end of a whole inner journey of mine, thanks to which I realised that, instead of feeling shame, I can easily congratulate myself, retrospectively.

I have been making films, without waiting for anybody’s money.

And this is how I will continue, thank you very much.

Ο ηλεκτρονικός άνεμος του ίντερνετ έφερε πρόσφατα κατά το μέρος μου μια μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο The Cube. Όχι, δεν εννοώ την καναδική ταινία του 1997 που κόστισε 350.000 δολλάρια, αλλά μια πιο πρόσφατη, αμερικανική ταινία, γυρισμένη από τον Scott McMahon, η οποία γυρίστηκε μόλις με… 500 δολλάρια.

Κάτι με άγγιξε, στον τρόπο που δημιουργήθηκε η ταινία αυτή· κάτι γλυκό και οικείο. Συνειδητοποίησα ότι με παρόμοιες μεθόδους γύριζα τις μικρού μήκους ταινίες μου για χρόνια. (Για να μην αναφέρω τη μεγάλου μήκους Dajenech.)

Κατασκεύαζα ταινίες, χωρίς να περιμένω λεφτά από κανέναν.

Μόνο που το έκανα ντροπιασμένος, νιώθοντας μειονεκτικά που δεν είχα την υποστήριξη μιας εταιρείας παραγωγής και πρώτης κλάσης εξοπλισμό. Ένιωθα μειονεκτικά που η κάθε μικρού μήκους ταινία μου κόστιζε το πολύ 100 ευρώ και όχι 5.000 ευρώ ή παραπάνω.

(Το Dajenech, διάρκειας μίας ώρας, κόστισε περίπου 50 ευρώ!)

Θεωρούσα τις ταινίες μου “ερασιτεχνικές” και “όχι αρκετά καλές.”

Πράγματι, το production value είναι ένα ζήτημα. Το The Cube, ως ταινία των 500 δολλαρίων, έχει φυσικά σπιτικό production value. Το ίδιο όμως έχουν και οι Ηλίθιοι του Lars von Trier, ταινία που ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα.

Η οικονομική κρίση νομίζω ότι μας καλεί όλους σε επαναξιολόγηση. Προφανώς δε θα σταματήσουμε να γυρίζουμε ταινίες. Για να το κάνουμε, θα εγκαταλείψουμε τις απαιτήσεις παραγωγής των ημερών των παχιών αγελάδων. Τόσο απλά. Και χωρίς καμία ντροπή.

Το Cube με ενέπνευσε και με βοήθησε να ξεπεράσω την ντροπή. Ήρθε την κατάλληλη στιγμή, προς το τέλος ενός ολόκληρου εσωτερικού ταξιδιού, χάρη στο οποίο συνειδητοποίησα ότι, αντί να ντρέπομαι, μπορώ άνετα να συγχαρώ τον εαυτό μου, αναδρομικά.

Κατασκεύαζα ταινίες, χωρίς να περιμένω λεφτά από κανέναν.

Και έτσι θα συνεχίζω, ευχαριστώ πολύ.

For more Scott McMahon action, visit his website Film Trooper. Για περισσότερα πάνω στον Scott McMahon, επισκευτείτε την ιστοσελίδα του Film Trooper.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *