On Gaspar Noé (1): Seule Contre Tous

Περί του Γκασπάρ Νοέ (1): Μόνος Εναντίον Όλων

Screenshot from Seule Contre Tous

However the name of Gaspar Noé brings along a whiff of Christmas, the person is one of the most devilish creators that I can think of. He has a very rich inner world -especially rich at its darkest corners; I imagine his mind like the Minotaur’s labyrinth, thus very similar in architecture, decoration, and inhabitants to the club at the beginning of Irreversible– of which the visions he offers relentlessly, constructing particularly shocking and violent movies.

(I am certainly not a psychiatrist, but I am convinced that if Gaspar Noé had no way of expressing his creativity, he would be locked up as criminally insane.)

When I first heard about Noé, that was because of a film that featured a scene where, according to my shocked friends and colleagues, Monica Bellucci was being raped for 9 minutes.

I eventually watched Irreversible and adored its passionate and pathetic characters, as well as the tragic irony of their story. I reckoned it was a great piece of work. I am sorry that all everybody refers to is the rape scene. And the fire extinguisher scene.

However I liked Irreversible, Noé’s older movies, Carne and I Stand Alone (Seule Contre Tous), which I saw a few years later, did not delight me. For several years, I declared that, “despite being a fan of Irreversible, I don’t really like Gaspar Noé as a filmmaker.”

Until a few days ago, when I rewatched I Stand Alone. I remembered that it had one of the most chatty voice overs ever and, because I am currently working on a short screenplay in which I will use a lot of VO, I considered the film as a good example to study.

Obviously, my timing and mood during this, more recent, watching of the film were much more aligned with its structure and content. Naturally, some moments I found to be out of my taste’s boundaries; nevertheless, I caught myself actually following the butcher’s story with interest and quite a delight.

Plus, I studied the voice over.

A few days later than that, I rewatched Carne, too. I haven’t watched Enter the Void, yet, but it’s on my list. Besides, I need to study some point-of-view shots, too, for the very same short film.

Το όνομα του Γκασπάρ Νοέ φέρει κάτι από τη χαρά των Χριστουγέννων, όμως ο ίδιος είναι από τους πιο διαβολεμένους δημιουργούς που μπορώ να σκεφτώ. Έχει έναν πολύ πλούσιο εσωτερικό κόσμο -ειδικά πλούσιο σε σκοτεινές γωνίες· το μυαλό του το φαντάζομαι σαν τον λαβύρινθο του Μινώταυρου, πολύ κοντά δηλαδή στην αρχιτεκτονική, στο ντεκόρ και στους θαμώνες του κλαμπ της αρχής του Irreversible– του οποίου τα οράματα μας προσφέρει αφειδώς, κατασκευάζοντας εξαιρετικά βίαιες και σοκαριστικές ταινίες.

(Δεν είμαι ψυχίατρος, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι αν ο Γκασπάρ Νοέ δεν είχε τρόπο να εκδηλώνει τη δημιουργικότητά του, θα βρισκόταν έγκλειστος σε κάποιο σωφρονιστικό ή ψυχιατρικό ίδρυμα.)

Όταν πρωτάκουσα για τον Νοέ ήταν με αφορμή μια ταινία που, όπως μού έλεγαν σοκαρισμένοι συμφοιτητές και φίλοι, είχε μια 9-λεπτη σκηνή βιασμού της Μόνικα Μπελούτσι.

Είδα κι εγώ το Irreversible και λάτρεψα τους παθιασμένους χαρακτήρες και την τραγική ειρωνεία της ιστορίας τους. Μού φάνηκε πολύ μαστόρικη δουλειά. Λυπάμαι που όλοι στέκονται στη σκηνή του βιασμού. Και του πυροσβεστήρα.

Όσο κι αν μού άρεσε το Irreversible, οι παλιότερες ταινίες του, Carne και Seul Contre Tous (Μόνος Εναντίον Όλων), τις οποίες είδα αργότερα, δε με ενθουσίασαν. Για κάποια χρόνια, λοιπόν, δήλωνα ότι, αν και οπαδός του Irreversible, ο Γκασπάρ Νοέ δε μού αρέσει ιδιαίτερα ως σκηνοθέτης.

Μέχρι που, πριν από λίγες μέρες, ξαναείδα το Seul. Θυμόμουν ότι είχε ένα από τα λαλίστατα voice over όλων των εποχών και, επειδή αυτόν τον καιρό δουλεύω μια μικρού μήκους στην οποία θα χρησιμοποιήσω πολύ το VO, το θεώρησα πολύ καλό παράδειγμα για μελέτη.

Προφανώς το timing και η διάθεσή μου στην πρόσφατη αυτή θέαση της ταινίας ήταν πολύ πιο ευθυγραμμισμένα με τη δομή και το περιχόμενό της. Φυσικά και κάποια πράγματα τα βρήκα εκτός του γούστου μου, ωστόσο έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί την ιστορία του χασάπη με ενδιαφέρον και με κάποια απόλαυση.

Και μελέτησα και το voice over.

Λίγες μέρες αργότερα, ξαναείδα και το Carne. Το Enter the Void δεν το έχω δει ακόμη, αλλά είναι στη λίστα. Χρειάζεται, εξάλλου, να μελετήσω και τη χρήση υποκειμενικών πλάνων, για την ίδια μικρού μήκους που γράφω.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *