While I was preparing a long article for my newsletter’s current issue, my son, who is almost one year old, during the last few days started toddling without using his hands as support, as he used to for the past two months or so.

This gave me food for thought. I decided to postpone the other article for a later issue, in order to share my thought with you. This is it:

We totally misunderstand time.

Don’t go too far with this; I don’t mean we lack advanced knowledge of astrophysics. I simply mean that our attitude towards time is usually a bit extreme and polarised:

We either think that something should be done immediately or take a long time.

Thus, we are used to being impatient with many things which, according to our opinion, should be done with immediately; for example, going off when the light turns green. On the other hand, we distrust things that come quicker than expected; we are suspicious of very quick service, thinking that good work takes time.

On this vague conception of time lies our difficulty to believe that a toddler makes progress overnight. An adult brain can’t easily cope with the ease of changes (naturally) happening in a child’s life.

What is the matter with us? Has adulthood gradually taken away our belief in evolution and transformation? Having seen more and more failures and periods of stasis, does an adult stop believing in change?

Nevertheless, changes happen all around. I see them on my son growing up. I see it on myself, getting old, too (although an adult deliberately tries to ignore such changes).

If, for some, these thoughts are self-evident, please excuse me. It is probably the emotion, too. My son, toddling, changing, gives me life lessons every day.

It is no little thing, for a stupid and egotistic adult, to learn how to learn, from a little child.

Εκεί που ετοίμαζα ένα εκτενές κείμενο για το τρέχον τεύχος του newsletter, ο σχεδόν ενός έτους γιος μου, μέσα σε λίγες μόνο μέρες, άρχισε να περπατά χωρίς να κρατιέται από τα χέρια μας, όπως συνήθιζε και χρειαζόταν εδώ και δύο μήνες περίπου.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, έκανα μια σκέψη. Τή βρήκα μάλιστα τόσο σημαντική, που αποφάσισα να αναβάλω το κείμενο που έγραφα για επόμενο τεύχος και να τή μοιραστώ μαζί σας. Η σκέψη είναι η εξής:

Παρεξηγούμε εντελώς την έννοια του χρόνου.

Μην το πάτε πολύ μακριά αυτό· δεν εννοώ ότι υστερούμε σε προχωρημένες γνώσεις αστροφυσικής. Απλώς εννοώ ότι η προσέγγισή μας προς τον χρονο είναι συνήθως κάπως ακραία και πολωμένη:

Θεωρούμε ότι κάτι είτε πρέπει να γίνεται αμέσως, είτε να παίρνει πάρα πολύ χρόνο.

Ενώ λοιπόν συνηθίζουμε να ανυπομονούμε για ένα σωρό πράγματα που, κατά τη γνώμη μας, θα έπρεπε να εκτελούνται αμέσως, όπως για παράδειγμα την εκκίνηση στο πράσινο φανάρι, δυσπιστούμε απέναντι σε άλλα που μάς παρουσιάζονται πιο γρήγορα από ό,τι περιμένουμε· για παράδειγμα, είμαστε καχύποπτοι απέναντι σε κάποιον που μάς προσφέρει ταχέως τις υπηρεσίες του· λέμε “το καλό πράγμα αργεί.”

Δεν είναι τυχαίο ότι συνυπάρχουν οι αντίθετες παροιμίες: “το γοργόν και χάριν έχει” με “το αργόν και χάριν έχει.” Αδυνατούμε να ξεκαθαρίσουμε, όχι μόνο πότε κάτι είναι γρήγορο ή αργό, αλλά και ποια από τις δύο περιπτώσεις είναι καλύτερη για μας.

Σε αυτή την ασαφή ανθρώπινη θεώρηση βρίσκεται και η δυσκολία μας να πιστέψουμε ότι ένα βρέφος αποκτά δεξιότητες από τη μια μέρα στην άλλη. Στο μυαλό ενός ενήλικα δε χωρούν εύκολα οι αλλαγές που ένα βρέφος πραγματοποιεί (με απόλυτη φυσικότητα).

Τι μας συμβαίνει, άραγε; Μήπως, με την ενηλικίωση, χάνει κανείς σταδιακά την πίστη του στις εξελίξεις και τις μεταμορφώσεις; Μήπως ένας ενήλικας, βλέποντας όλο και περισσότερες αποτυχίες, όλο και περισσότερη στασιμότητα γύρω του, παύει τελικά να πιστεύει στην αλλαγή;

Κι όμως, αλλαγές συμβαίνουν παντού γύρω μας. Εγώ τις βλέπω στον γιο μου που μεγαλώνει. Και σε μένα, που μεγαλώνω (αν και συνήθως τέτοιες αλλαγές ένας ενήλικας κάνει πως δεν τις βλέπει).

Αν για κάποιους από σας οι παραπάνω σκέψεις είναι πράγματα αυτονόητα, ας με συγχωρήσετε. Είναι και η συγκίνηση, βλέπετε. Ο γιος μου, περπατώντας, αλλάζοντας, μου δίνει καθημερινά μαθήματα ζωής.

Δεν είναι και λίγο, για έναν βλάκα και εγωιστή ενήλικα, να μαθαίνει πώς να μαθαίνει, από ένα μικρό παιδί.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *