The importance of trials

Η σημασία των δοκιμασιών

Giannis performing the kokyu dosa exercise in aikido.

Last weekend, I attended a two-day aikido seminar, at the Olympic Stadium, given by Donovan Waite sensei (7 dan Shihan).

The seminar was quite demanding; 80% of the attendees were black belts. A week has passed and I am still feeling a significant fatigue.

The fact that, after two and a half years of my practicing aikido, I can complete such a seminar is very important to me. Just like the exams in martial arts, for me, this seminar was a trial; an initiation ritual for my passage to a level higher than the one I was two weekends ago. A level representing not only my abilities as an aikidoka, but also virtues as an individual: patience, maturity, self control, courage, self confidence, etc.

Of course, we very often encounter trials, without them necessarily having ritualistic character. In our professional life, for instance, we are tried every time we deliver a project; every time we complete the draft of a screenplay; every time we lock a movie cut at the editing room; every time we close a deal.

These trials are important because they help us define a structure in our evolution. Having the supervision of such a structure, we can estimate how fast we evolve in our art, it being a martial, a visual, or a narrative one.

These thoughts I am having and the fatigue leaves me with an aftertaste of satisfaction.

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο παρακολούθησα ένα διήμερο σεμινάριο αϊκίντο στο Ολυμπιακό Στάδιο, από τον δάσκαλο Donovan Waite (7 dan Shihan).

Το σεμινάριο ήταν αρκετά απαιτητικό· το 80% των συμμετεχόντων είχαν μαύρη ζώνη. Μία εβδομάδα μετά, αισθάνομαι ακόμη βαριά σωματική κόπωση.

Το ότι, ύστερα από δυόμισι χρόνια που κάνω αϊκίντο, καταφέρνω να παρακολουθήσω τέτοιο σεμινάριο έχει για μένα μεγάλη σημασία. Όπως και οι εξετάσεις στις πολεμικές τέχνες, το σεμινάριο αυτό ήταν για μένα μια δοκιμασία· μια τελετή μύησης για το πέρασμά μου σε ένα επίπεδο ανώτερο από αυτό που βρισκόμουν πριν από δύο Σαββατοκύριακα. Επίπεδο που εκπροσωπεί, πέρα από τις ικανότητές μου ως αϊκιντόκα, διάφορες αρετές μου ως ατόμου: υπομονή, ωριμότητα, ψυχραιμία, θάρρος, αυτοπεποίθηση, κ.α.

Φυσικά, δοκιμασίες συναντάμε πολύ συχνά, χωρίς να είναι απαραίτητα τελετουργικές. Στην επαγγελματική μας ζωή, για παράδειγμα, περνάμε δοκιμασία κάθε φορά που παραδίδουμε ένα πρότζεκτ· κάθε φορά που ολοκληρώνουμε ένα ντραφτ σεναρίου· κάθε φορά που κλειδώνουμε το μοντάζ μιας ταινίας· κάθε φορά που υπογράφουμε μια συμφωνία.

Οι δοκιμασίες αυτές είναι σημαντικές διότι μας βοηθούν να ορίσουμε μια δομή στην εξέλιξή μας. Έχοντας την εποπτεία μιας τέτοιας δομής, μπορούμε να εκτιμούμε πόσο γρήγορα εξελισσόμαστε στην τέχνη μας, είτε πρόκειται για πολεμική, είτε για εικαστική, είτε για αφηγηματική.

Τέτοιες σκέψεις κάνω και η κόπωση με αφήνει τελικά με μια επίγευση ικανοποίησης.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *