Cosy and distraction-free writing: review of Write!

This week, I had a pleasant surprise: the developpers of a new writing app called Write! contacted me and asked me to try the app out and mention it on my website. My site doesn’t regularly host reviews, even less of apps, but, being a writing geek, one of the things I love is to try out new apps that aim to ease the writing process and productivity in general. Thus, I did not hesitate at all. In a few hours, I had already downloaded Write! and started exploring it with merry curiosity. So, what makes this app different to other writing software?


From my point of view, the app’s goal is to give the writer a distraction-free experience, as well as a powerful tool for organising her notes and documents. Let us see how this is achieved:


Write! offers a uniquely minimalistic user experience. Using the least of information, it gives the option of using Tabs (one for each open document), Folders (for grouping documents), and Sessions (a way of opening an ensemble of prechosen documents from various folders). By choosing the Full Screen mode, the environment becomes even more spartan, with only the text window visible, while the tabs discreetly slide off-screen. With two tiny (I mean tiny) round buttons, the user controls the appearance and disappearance of the two elegant sidebars, resulting if needed to a screen that shows the document’s text only. If this is not distraction-free, I don’t know what is.

Sidebar small
Full Screen small

Why not add to the positive elements of the user experience the Dark Theme, a soothing grey much more relaxing to the eyes than the classic white – I was instantly hooked – as well as the option to Enable Typing Sounds, that accompanies the typing with nostalgic typewriter sounds, either mechanical or electric. The latter is obviously more playful than useful feature, but I have to admit that since I discovered it I keep it on constatly. (Even at this moment, writing this post next to my sleeping son, I have put on my earphones so that I don’t miss the tac tac sounds!)


The app allows saving documents on the hard drive, as well as on Write’s own cloud. For local management, the files are saved as various formats, with the principal one being that of the app itself (.wtt), while one has more options with Export. For the time being, I have been saving exclusively on the app’s cloud, without any problems.

Save As small


Write! comes with an embedded spell check tool for several languages, including Greek – which obviously interests me particularly.


Since I downloaded it, I keep Write! open constantly on some window of my laptop. Until now, I have started using it for various documents, some for composing emails, quick notes, gags, thoughts, as well as the synopsis of a feature film. During the few days of its intensive use, I did not attempt to start a more grandiose project than the above (eg. a… novel?). Nevertheless, my impression is that the app’s power lies on writing and organising notes, as well as writing first drafts of medium-sized projects. The reason for this impression comes from the fact that Write! is a linear writing tool. Yes, it organises its files in an excellent way, but the file is still the smallest unit used by the app. Thus, if a file augments in word count, it makes it very easy for the writer to get lost in the text, as much as in a Word document. For larger projects, I still consider a non-linear writing app as an essential (like Scrivener, which gives the ability to break down the text in as little and as many bits as desired – I often feel like breaking a scene down into beats – and it saves each project as a bundle with all the accompanying elements packed within, be they text or images). Of course, this strays the conversation towards a very different kind of app – and obviously not a distraction-free one, since Scrivener’s menus admittedly require a strong stomach. On the contrary, Write’s developpers aim to offer a combination of abilities and a cosy and simple environment, creating an app that inspires more dionysian writing storms than meticulous editing. And they achieve it a hundred per cent.

Alphabet Monologues launch today

Οι Αλφαβητικοί Μονόλογοι ξεκινούν σήμερα

“Go on then! Fuck off!” … is probably not the most appropriate thing to say. At a funeral. Just as they’re lowering the coffin into the ground. And it’s your dad.

The first lines of the first Alphabet Monologue make sure they catch your attention. But it’s the ending that is the most gratifying, when the reason behind the foul language is explained, in an emotionally charged and beautifully bookended pay-off.

Actor, writer, and director Debra Baker has launched an intense new project. The Alphabet Monologues is a series of 52 filmed monologues, released every week for a whole year. They feature characters whose names follow the alphabetical order -26 female and 26 male.

Watch the first monologue above. You can find the project on Facebook and Twitter.

«Άντε, λοιπόν! Τράβα γαμήσου!» … δεν είναι και ό,τι πιο πρέπον μπορεί να ειπωθεί. Σε μια κηδεία. Καθώς χαμηλώνουν το φέρετρο στο χώμα. Και είναι ο πατέρας σου.

Οι πρώτες ατάκες του πρώτου Αλφαβητικού Μονολόγου καταφέρνουν να τραβήξουν την προσοχή μας. Ωστόσο, είναι το τέλος που δίνει τη μεγάλη ικανοποίηση, όταν εξηγείται η αιτία πίσω από την αθυροστομία, σε μια συναισθηματικά φορτισμένη και όμορφα πλεγμένη κατάληξη.

Η ηθοποιός, συγγραφέας, και σκηνοθέτης Ντέμπρα Μπέηκερ ξεκίνησε ένα εντατικό νέο πρότζεκτ. Οι Αλφαβητικοί Μονόλογοι είναι μια σειρά από 52 φιλμαρισμένους μονολόγους, που βγαίνουν στον αέρα κάθε εβδομάδα, για μια ολόκληρη χρονιά. Τα ονόματα των χαρακτήρων τους ακολουθούν αλφαβητική σειρά -26 γυναίκες και 26 άντρες.

Δείτε τον πρώτο μονόλογο παραπάνω. Μπορείτε να βρειτε το πρότζεκτ στο Facebook και στο Twitter.

Steve Kaplan’s Hidden Tools of Comedy

Τα Κρυμμένα Εργαλεία της Κωμωδίας του Στηβ Κάπλαν

“Comedy tells the truth about people,” writes Kaplan, agreeing in a way with John Vorhaus’s statement about comedy being truth and pain.

And what is more painful than death -or the fear of it? According to Kaplan, “death is where we begin understanding comedy.” “And the comedian is simply the courageous man” -I never doubted that comedy requires courage- “who gets up in front of a large group of strangers and admits to being human.” Comedy is about mortality, all right.

Moreover, “drama helps us dream about what we could be, but comedy helps us live with who we are.”

Comedy is about flaws. About being flawed and eventually dying. Probably no other art has shown such amounts of sympathy to being human.

In the meaty chapters of his book, Kaplan offers invaluable tools that help us understand how comedy works, fix broken comedy moments, and make our writing and performing funnier. His terms, like “being allowed to win,” “non-hero,” and “straight line / wavy line,” shed light onto what for many is (mistakenly, apparently) unteachable.

«Η κωμωδία λέει την αλήθεια για τους ανθρώπους,» γράφει ο Κάπλαν, συμφωνώντας με τον Τζων Βόρχαους ότι η κωμωδία είναι αλήθεια και πόνος.

Και τι είναι πιο οδυνηρό από τον θάνατο -ή τον φόβο του; Σύμφωνα με τον Κάπλαν, «ο θάνατος είναι το σημείο που αρχίζουμε να κατανοούμε την κωμωδία.» «Και ο κωμικός είναι απλώς ο θαρραλέος άνθρωπος» -ποτέ δεν αμφέβαλα ότι η κωμωδία απαιτεί θάρρος- «που σηκώνεται όρθιος μπροστά σε μια ομάδα ξένων και παραδέχεται ότι είναι ανθρώπινος.» Ναι, η κωμωδία αναφέρεται στη θνητότητα.

Επιπλέον, «το δράμα μάς βοηθά να ονειρευτούμε τι θα μπορούσαμε να είμαστε, αλλά η κωμωδία να ζήσουμε με αυτό που είμαστε.»

Η κωμωδία αναφέρεται στον ψόγο. Στο να έχεις ψεγάδια και τελικά να πεθαίνεις. Μάλλον καμία άλλη τέχνη δεν έχει δείξει τέτοια συμπάθεια για την ανθρώπινη υπόσταση.

Στα ζουμερά κεφάλαια του βιβλίου του, ο Κάπλαν προσφέρει εργαλεία που μας βοηθούν να κατανοήσουμε τη λειτουργία της κωμωδίας, να επισκευάσουμε σκηνές που δεν λειτουργούν, και γενικά να βελτιώσουμε το γράψιμο και την ερμηνεία μας. Οι όροι του, όπως «επιτρέπεται να νικήσει,» «ο μη ήρωας,» και «ευθεία γραμμή / κυματοειδής γραμμή,» ρίχνουν φως πάνω σε αυτό που για πολλούς είναι (λανθασμένα, τελικά) αδύνατο να διδαχθεί.

Rehearsals for a music show

Πρόβες για μια μουσική παράσταση

About two weeks now I have started writing the script for a music show.

What I have written so far is the short screenplays for the videos that play in the interludes. What exactly the script will be for the main parts is a mystery.

I don’t try to sound casual; if the work is not good, many moments of the show will feel awkward. Moreover, the whole music show format is totally new to me. Many songs; some dialogue here and there…

Let us see how it goes. As I am writing these lines, the musicians rehears for the first time. I walked in earlier tonight, to discuss with the actors/singers about their roles.

I took some pictures, too.

Εδώ και δύο περίπου εβδομάδες έχω ξεκινήσει να γράφω κείμενα για μια μουσική παράσταση.

Το μόνο που έχω γράψει προς το παρόν είναι τα σεναριάκια για κάποια βίντεο που θα παίζουν στα ιντερλούδια. Το τι ακριβώς κείμενα θα γράψω για το κυρίως μέρος είναι ένα μυστήριο.

Δεν το παίζω άνετος· αν δεν γίνει καλή δουλειά, αρκετά σημεία της παράστασης θα είναι μάλλον αμήχανα. Συν τοις άλλοις, η όλη φόρμα της μουσικής παράστασης μού είναι εντελώς πρωτόγνωρη. Πολλά τραγούδια· λίγοι διάλογοι εδώ κι εκεί…

Για να δούμε πώς θα πάει το πράγμα. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, γίνεται η πρώτη πρόβα των μουσικών. Πήγα λίγο νωρίτερα, για να συζητήσω με τους τραγουδιστές για τους ρόλους τους.

Τράβηξα και μερικές φωτογραφίες.

Rehearsals Rehearsals Rehearsals Rehearsals
Rehearsals Rehearsals



Lately, my weekly schedules look like this: Τελευταία, τα εβδομαδιαία προγράμματα μου δείχνουν κάπως έτσι:


The mind map form relaxes me, compared to a strict tasklist. The intense colourcoding reminds me of nursery school and gets me in touch with a more playful self. Η μορφή του χάρτη του νου με χαλαρώνει, έναντι της αυστηρής λίστας. Η έντονη χρωματική κωδικοποίηση μού θυμίζει νηπιαγωγείο και με φέρνει σε επαφή με έναν πιο παιχνιδιάρη εαυτό μου.

The first album of Palio Flaski

Ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος Palio Flaski


A few weeks ago, the Greek band Palio Flaski released its first album, under the name of Teapot.

I am especially moved by the event, since the group’s guitarist is a childhood friend and co-member of the heavy metal school band that rocked the world back in the 90s -in our hearts, at least.

I am glad that Nicholas continues his musical activities, especially in a band of which the sound is very different than anything else.

Palio Flaski’s sound is dark and particular, due to its hoarse and emotional lower-register vocals, as well as an unprecedented use of bouzouki and baglama.

The aesthetic result and the English lyrics take you on a journey to the world of Palio Flaski, a world that feels like a parallel universe, inaccessible and wonderful.

It is definitely not everyone’s cup of tea, nor does it intend to be. Its sound’s particularity will be reached by a particular audience.

The Teapot album can be streamed or downloaded for free here.

Visit the band’s Facebook page for more.

Πριν λίγες εβδομάδες, το συγκρότημα Παλιό Φλασκί έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο Teapot.

Η δική μου συγκίνηση για το γεγονός είναι ιδιαίτερη, καθώς ο κιθαρίστας του συγκροτήματος είναι παιδικός φίλος και μάλιστα συνοργανοπαίκτης στο λυκειακό χέβι μέταλ σχήμα που άφησε εποχή στα 90s -μέσα στις καρδιές μας, τουλάχιστον.

Χαίρομαι πολύ που ο Νικόλας συνεχίζει τις μουσικές του δραστηριότητες και μάλιστα σε ένα συγκρότημα με ήχο εντελώς έξω από τα συνηθισμένα.

Ο ήχος του Παλιού Φλασκιού είναι σκοτεινός και ιδιαίτερος, χάρη στα βαθιά και βραχνά φωνητικά του, αλλά και σε μια πρωτοφανή και εξαιρετική χρήση του μπουζουκιού και του μπαγλαμά.

Το μουσικό αποτέλεσμα και ο αγγλικός στίχος είναι κάτι που σε ταξιδεύει στον κόσμο του Παλιού Φλασκιού, κόσμο που μάλλον αποτελεί σύμπαν παράλληλο, άπιαστο, και γοητευτικό.

Σίγουρα δεν είναι όλων το cup of tea και σίγουρα ούτε σκοπεύει να είναι. Η ιδιαιτερότητα του ήχου θα αγκαλιάσει και ιδιαίτερη μερίδα ακροατών.

Ο δίσκος Teapot διατίθεται δωρεάν για streaming και download εδώ.

Επισκεφτείτε τη σελίδα της μπάντας στο Facebook για περισσότερα.

Analysing films: foreword

Αναλύοντας ταινίες: εισαγωγή

Chinatown plot diagram

I am starting a series of posts about the process I undertake every time I analyse a film in order to study its structure.

My goal is to publish one of these per week. Their subjects are the following steps of the aforementioned process:

1. Writing the step-outline
2. Distinguishing the sequences
3. Mapping the hero’s journey
4. Distilling the theme
5. Writing the synopsis
6. Writing the logline

The above links will gradually start working, as soon as each article gets published.

Ξεκινώ μια σειρά άρθρων με θέμα τη διαδικασία που ακολουθώ κάθε φορά που αναλύω μια ταινία για να μελετήσω τη δομή της.

Στόχος μου είναι να αναρτώ ένα τέτοιο άρθρο κάθε εβδομάδα. Τα θέματα των άρθρων αυτών είναι τα εξής βήματα της παραπάνω διαδικασίας:

1. Γράφοντας την σκαλέτα
2. Διακρίνοντας τις σεκάνς
3. Χαρτογραφώντας το ταξίδι του ήρωα
4. Αποστάζοντας το θέμα
5. Γράφοντας τη σύνοψη
6. Γράφοντας το logline

Οι παραπάνω σύνδεσμοι θα ενεργοποιούνται σταδιακά, όταν αναρτάται το αντίστοιχο άρθρο τους.

What I enjoyed in Black Snake Moan

Τι μού άρεσε στο Black Snake Moan

I did not expect to be impressed by a film about how an old bluesman (Samuel Jackson) straightens up a sex-hungry nymphet (Christina Ricci) by chaining her to his old radiator.

(Thinking about it, I should probably expect some impression…)

I am glad that my small expectations were false. Here are the things I liked in this movie:

1. The story is insane, but realistic and -actually- really good.

2. Despite the extremity of the situation, the characters are very real and believable, a fortunate result of good screenwriting, directing, and acting.

Δεν περίμενα να μού κάνει ιδιαίτερη εντύπωση μια ταινία με υπόθεση το πώς ένας γεροπαράξενος μπλουζίστας (Samuel Jackson) βάζει στον ίσιο δρόμο ένα αχόρταγο για σεξ νυμφίδιο (Christina Ricci) δένοντάς το με αλυσίδα από το παλιό του καλοριφέρ.

(Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως θα έπρεπε να μού κάνει μια κάποια εντύπωση…)

Χαίρομαι που διαψεύστηκαν οι μικρές προσδοκίες μου. Συνοπτικά, να τα πράγματα που μού άρεσαν στην ταινία αυτή:

1. Το στόρυ είναι θεοπάλαβο, αλλά αληθοφανές και άψογα χτισμένο δραματουργικά.

2. Ομοίως, παρά τις ακραίες καταστάσεις, οι χαρακτήρες είναι επίσης αληθινοί και απόλυτα πιστευτοί, αποτέλεσμα πετυχημένου συνδυασμού σεναρίου, σκηνοθεσίας, και ηθοποιών.

3. The acting is great, coming from the two protagonists, as well as the supporting characters.

Christina Ricci courageously commits to a very demanding role, both dramatically and physically. Her slow motion shot where she runs away only to be  yanked back by the chain around her waist is unforgettable, as is  the speed in which she removes her top before the stunned grocery boy. More than anything, though, she manages to deliver Rae’s pain with a very moving performance.

Samuel Jackson is superb -as always- in the part of the self-appointed preacher with his own demons, filling him with rage and fear (and relating to the film’s title).

John Cothran is another gem, in the role of the local reverend.

3. Η ηθοποιία είναι θαυμάσια, τόσο από τους δύο πρωταγωνιστές, όσο και από τους χαρακτήρες που τούς πλαισιώνουν.

Η Κριστίνα Ρίτσι τα δίνει όλα, σε έναν ρόλο έκπληξη, με τρομερές δραματικές -και σωματικές- απαιτήσεις. Το πλάνο αργής κίνησης όπου πάει να ξεφύγει τρέχοντας και η αλυσίδα την τραβά πίσω είναι αξέχαστο, όπως αξέχαστη είναι και η ταχύτητα που ξεφορτώνεται το μπλουζάκι της μπροστά στον σαστισμένο πιτσιρικά που κουβαλά τα ψώνια. Πάνω από όλα, όμως, αποδίδει συγκινητικά τον πόνο της βασανισμένης Rae.

Ο Σάμιουελ Τζάκσον, εξαιρετικός όπως πάντα, είναι σκέτη απόλαυση στον ρόλο του αυτόκλητου ιεροκήρυκα με τούς δικούς του δαίμονες που τον γεμίζουν φόβο και οργή (και συνδέονται με τον τίτλο της ταινίας).

Διαμάντι και ο Τζων Κόθραν (John Cothran), στον ρόλο του ιερέα.

3. The story’s finale is happy yet believable. Rae marries her sweetheart, still carrying her sex addiction; her maturity lies on the fact that she has learnt to deal with it. Moreover, having grown stronger, she can even help her troubled sweetheart (Justin Timberlake) with his own demons.

4. The moral of the story is there to empower us. The movie ends with the statement that fear will always knock on our door. It is our responsibility to stand our ground, by making the choice of being present and mindful, instead of fleeing into addiction and escapism.

3. Το φινάλε είναι αίσιο, χωρίς να είναι ηλιθίως παραμυθένιο. Η Rae παντρεύεται τον αγαπητικό της, ενώ συνεχίζει να κουβαλά τον εθισμό της στο σεξ· η ωριμότητά της βρίσκεται στο ότι έχει μάθει πλέον να τον αντιμετωπίζει. Επιπλέον, έχοντας χειραφετηθεί η ίδια, μπορεί πια να βοηθήσει και τον σύντροφό της (Justin Timberlake) να ξεπεράσει το δικό του πρόβλημα.

4. Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας σκοπεύει να μας ενδυναμώσει όχι να μας νανουρίσει. Η ταινία τελειώνει με το συμπέρασμα ότι ο φόβος πάντα θα μάς χτυπά την πόρτα. Είναι η δική μας δουλειά να σταθούμε στο ύψος της κάθε περίστασης, επιλέγοντας να είμαστε παρόντες και με επίγνωση, αντί να βρίσκουμε καταφύγιο στον εθισμό και τη φυγή.

Have you seen this film? Do you agree with me? Leave your comments below. Έχεις δει αυτή την ταινία; Συμφωνείς μαζί μου; Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο παρακάτω.

Post-holiday existentialism

Μεταπαραθεριστικός υπαρξισμός

Self Portrait Underwater

Holidays are over and here I am wondering whether any batteries have been charged. Διακοπές τέλος και αναρωτιέμαι αν γέμισαν οι μπαταρίες για το νέο έτος.

Directing Actors: some extracts

Σκηνοθετώντας Ηθοποιούς: λίγα αποσπάσματα

Still: an actor on set, in between takes.

Getting stuck in a preconceived line reading is the worst thing that can happen to an actor.

Sometimes actors get confused and think they are being honest when they are really urging the line on us, trying to convince us that it is true. But in real life, when people are trying to convince you of the the truth of their words, we recognize that they are “protesting too much” – and probably lying.

Every one of us carries somewhere inside us the impulse (perhaps so deeply buried that it will never express itself in behavior) to do anything that any human being has ever done. It is the actor’s job to find that impulse and surrender to it honestly in the created reality. You see, he finds the impulse, not the deed itself. Because it is not real reality, it is created reality, an illusion. We, as filmmakers, are not trying to make the audience believe that the events depicted in a movie are actually happening to the actors on the screen.

From Directing Actors by Judith Weston.

Το να κολλάει σε μια προαποφασισμένη απόδοση μιας ατάκας είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν ηθοποιό.

Μερικές φορές, οι ηθοποιοί μπερδεύονται και νομίζουν ότι είναι ειλικρινείς όταν μας επιβάλλουν την ατάκα, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι είναι αληθής. Στην ζωή, ωστόσο, όταν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν για το αληθές του λόγου τους, μας φαίνεται ότι υπερβάλλουν -και πιθανότατα ψεύδονται.

Ο καθένας μας κουβαλά κάπου μέσα του την παρόρμηση (ίσως τόσο βαθιά θαμμένη που ποτέ δεν εκφράζεται σε συμπεριφορά) να κάνει οτιδήποτε έχει κάνει ποτέ άνθρωπος. Δουλειά του ηθοποιού είναι να βρει αυτή την παρόρμηση και να παραδοθεί σε αυτή με ειλικρίνεια, στη δημιουργημένη πραγματικότητα. Βλέπετε, βρίσκει την παρόρμηση, όχι την ίδια την πράξη. Επειδή δεν είναι πραγματική πραγματικότητα, αλλά δημιουργημένη πραγματικότητα, μια ψευδαίσθηση. Εμείς, ως κινηματογραφιστές, δεν προσπαθούμε να κάνουμε το κοινό να πιστέψει ότι τα γεγονότα που απεικονίζονται σε μια ταινία πραγματικά συμβαίνουν στους ηθοποιούς της.

Από το Directing Actors της Τζούντιθ Ουέστον.