A change of strategy

Αλλαγή στρατηγικής


Another year comes to its end and familiar thoughts come to my mind: “Where do I stand? Am I where I want to be?” More specifically: “Am I in the position of being able to live off my creativity?”

This year’s answer is still “no.”

After these yearly (or more frequent) reality checks, I usually concluded that I had to crack the whip and “work harder.”

“I will work harder” was the horse’s motto, in Orwell’s Animal Farm, and he dropped dead after a few pages. Here I am, carrying the same belief: ten years now, “I am working harder,” but I have still not reached the desired outcome (or rather: income).

(Some pig is messing with me, I suppose.)

Long story short, this year, I have decide to change my strategy. I decide that “working harder” is just a bunch of crap of a solution.

I am not suggesting that, within the last ten years, I haven’t had anything interesting going on, in my professional life. Ten years ago today, having just graduated from the school of architecture, I was in the Greek army, reading Proust’s second volume, and waiting for a reply as an applicant to the UK’s National Film and Television School.

Flash forward to today: I have several short films in my resumé, as well as a screenwriting credit for a feature film, I have designed and taught seminars on screenwriting, illustrating, and making comics, and I have read the whole book of Proust. (Score!)

Nevertheless, year after year, I still don’t get the satisfaction of seeing my professional life rolling according to some decent account balance from my creative activities.

Every year, I feel stuck in the mud and looking for somebody to blame. Greece is to blame. (When I lived in the UK, the UK was to blame!) My past choices are to blame. (Why did I study architecture? Why didn’t I go straight into film? Why did I have to lose time? Stuck in the mud, I can see the carriage carrying my dreams, like gifts from Santa Claus, getting smaller and smaller towards the horizon. I have to get out of the mud! I have to reach the carriage! I HAVE TO MAKE IT IN THIS BUSINESS!

And I am desperately trying to define what “it” is that I have to make, but I keep “it” comfortably vague, depicting “it” as a magical potion of some american dream, red carpets, seven-figure deals and other sirens of the Hollywood mythology.

Then, a few days ago, while walking with my family in the area of Marousi, under the warm winter sun of Athens, it hit me like an epiphany at the dawn of a movie’s third act:

What if this is it?

What if I never catch that bloody carriage?

Is my present so worthless of anything other than to be used as a vehicle in a desperate pursuit of a fairytale future?

Many elements of my life so far have been and are marvellous. Nevertheless, I do not enjoy them fully, because my obsessive criticism on my professional performance numbs my senses.

Thus, as this year is coming to an end, I make a simple decision: instead of whipping myself to run faster and catch the carriage, I sit down, take a few deep breaths, and contemplate on everything that I have accomplished. 

Thus, I allow myself to feel the sweet taste of gratitude, which I have missed for too long. I honour my present, not seeing it as mud, but as solid rock foundations, on which I can actually build the rest of my life, professional and not only.

Finally, I put some trust in my path. I do things in different ways than other people. There has to be a reason for this, although I may not fully know it, yet.

Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της και -γνώριμες πια- σκέψεις επιστρέφουν στο νου μου: “Πού βρίσκομαι; Βρίσκομαι εκεί που θέλω;” Πιο συγκεκριμένα: “Βρίσκομαι σε θέση να μπορώ να ζω από τη δημιουργικότητά μου;”

Η απάντηση και φέτος συνεχίζει να είναι “όχι.”

Αυτό στο οποίο συνήθως κατέληγα, ύστερα από αυτές τις ετήσιες (το αραιότερο) εσωτερικές στιχομυθίες, ήταν πως έπρεπε να σφίξω τα λουριά, να χτυπήσω τα χαλινάρια και “να δουλέψω σκληρότερα.”

“Θα δουλέψω σκληρότερα” έλεγε το άλογο στη Φάρμα των Ζώων του Όργουελ και ψόφησε ύστερα από μερικές σελίδες. Να που κι εγώ κάνω το ίδιο: εδώ και δέκα χρόνια, “δουλεύω σκληρότερα,” αλλά εξακολουθώ να μη βρίσκομαι στην επιθυμητή θέση που περιγράφω παραπάνω.

(Ποιο γουρούνι με εμποδίζει, αναρωτιέμαι;)

Φέτος, λοιπόν, αποφασίζω να αλλάξω στρατηγική. Φέτος αποφαίνομαι ότι το “να προσπαθήσω περισσότερο,” ως λύση, είναι μια μπούρδα και μισή.

Δε λέω ότι, μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια, δεν μού έχουν συμβεί πράγματα στο επαγγελματικό πεδίο. Πριν δέκα χρόνια ακριβώς, είχα μόλις αποφοιτήσει από την αρχιτεκτονική, φυλούσα σκοπιές στην Αλεξανδρούπολη, διάβαζα τον δεύτερο τόμο του Προυστ, και περίμενα απάντηση από την αγγλική National Film and Television School. (Συγκίνηση!)

Flashforward στο σήμερα: έχω στο ενεργητικό μου κάμποσες μικρού μήκους ταινίες, ένα credit σεναρίου μεγάλου μήκους, έχω σχεδιάσει και διδάξει σεμινάρια για σενάριο, σκίτσο, και κόμικ, και έχω διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο του Προυστ.

Ωστόσο, χρόνο με τον χρόνο, δεν έπαιρνα την ικανοποίηση ότι η επαγγελματική ζωή μου κυλάει σύμφωνα με κάποιον αξιοπρεπή ισολογισμό που να απορρέει από τις δημιουργικές μου δραστηριότητες.

Κάθε χρόνο, αισθανόμουν κολλημένος στη λάσπη και όλα μού έφταιγαν. Μού έφταιγε η Ελλάδα του παρόντος μου. (Όταν ήμουν στη Αγγλία, μού έφταιγε η Αγγλία!) Μού έφταιγαν οι επιλογές του παρελθόντος μου. (Γιατί σπούδασα αρχιτεκτονική; Γιατί δεν πήγα κατευθείαν στο σινεμά; Γιατί έχασα χρόνο;) Κολλημένος στη λάσπη, έβλεπα μπροστά μου την άμαξα που κουβαλά τα όνειρά μου, σαν δώρα του Άγιου Βασίλη, να απομακρύνεται στον ορίζοντα. “Πρέπει να ξεκολλήσω από τη λάσπη! Πρέπει να φτάσω την άμαξα! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΠΙΖΝΑ!”

Και αναζητούσα μάταια μέσα στο μυαλό μου να ορίσω τα “τα” που έπρεπε να καταφέρω, όμως “τα” κρατούσα βολικά ασαφή, απεικονίζοντάς “τα” ως ένα μαγικό κοκταίηλ από αμερικανικό όνειρο, κόκκινα χαλιά, εφταψήφιες αμοιβές, και άλλες σειρήνες της χολλιγουντιανής μυθολογίας.

Και τότε, πριν λίγες μέρες, εκεί που περπατούσα με την οικογένειά μου στο Μαρούσι, κάτω από τον χειμερινό ήλιο, με χτύπησε η σκέψη κατακούτελα, σαν επιφοίτηση πρίν από την τρίτη πράξη ταινίας:

Και αν αυτό είναι όλο;

Και αν δεν προλάβω ποτέ αυτή την κωλάμαξα;

Είναι το παρόν μου τόσο ανάξιο, ώστε να το χρησιμοποιώ μόνο ως όχημα για την καταδίωξη ενός παραμυθένιου μέλλοντος;

Πολλά στοιχεία της ως τώρα ζωής μου είναι αξιοθαύμαστα. Ωστόσο, δεν τα απολαμβάνω ουσιαστικά, διότι η εμμονική μου αυτοκριτική πάνω στις επαγγελματικές μου επιδόσεις μουδιάζει τις αισθήσεις μου.

Καθώς, λοιπόν, αυτή η χρονιά τελειώνει, αποφασίζω κάτι απλό: αντί να αυτομαστιγώνομαι για να τρέχω πιο γρήγορα και να προλάβω την άμαξα, κάθομαι κάτω, παίρνω βαθιές αναπνοές, και συλλογίζομαι όσα έχω ήδη πετύχει.

Μού επιτρέπω έτσι να αισθανθώ μια γλύκα που έχω πολύ καιρό στερηθεί: τη γεύση της ευγνωμοσύνης. Τιμώ το παρόν μου, μη βλέποντάς το ως λάσπη, αλλά ως λίθινο θεμέλιο, πάνω στο οποίο μπορώ να χτίσω το υπόλοιπο της ζωής μου, επαγγελματικής και μη.

Τέλος, δείχνω εμπιστοσύνη στον δρόμο μου. Πράττω με διαφορετικούς τρόπους από ό,τι άλλοι άνθρωποι. Πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος για αυτό, παρόλο που ακόμη δεν τον γνωρίζω απόλυτα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *