The inglorious Paris of Frances Ha

Το άδοξο Παρίσι της Frances Ha

Frances Ha Arc de Triomphe

Fed up with the clichéd, postcard depictions of Paris as “the City of Love” (or “Light” for others), I couldn’t help but cheer when I saw the sad and lonely -therefore refreshing for me- Paris that Noah Baumbach and Greta Gerwig created in the bitter comedy Frances Ha.

When New Yorker Frances decides on impulse to go to Paris for a weekend, she spends her few hours there sleeping (due to jet lag), having lonely walks, and reading Proust.

Μπουχτισμένος από τις κλισέ, καρτ-ποστάλ απεικονίσεις του Παρισιού ως Πόλης του Φωτός -ή της Αγάπης, κατά άλλους- δεν μπόρεσα παρά να ζητωκραυγάσω βλέποντας το θλιβερό και μοναχικό -άρα αναζωογονητικό για μένα- Παρίσι που ο Noah Baumbach και η Greta Gerwig αποδίδουν στην πικρή κωμωδία Frances Ha.

Όταν η Νεοϋορκέζα Frances αποφασίζει αυθόρμητα να αποδράσει για ένα Σαββατοκύριακο στο Παρίσι, τις λίγες ώρες της εκεί τις περνά κοιμωμένη (λόγω jet lag), κάνοντας μοναχικές βόλτες, και διαβάζοντας Προυστ.

Reading Proust 2

In the short Paris sequence, Frances Ha deconstructs the most glorified city of the world with great simplicity and painful humour: the mere presence of poor Frances is enough to annul the romantic character of the famous Parisian landmarks.

The Eiffel Tower and the Arc de Triomphe almost go unnoticed. I think the directing choice of discreetly having them at the background was genius.

Στη σύντομη σεκάνς του Παρισιού, το Frances Ha αποδομεί την πιο δοξασμένη πόλη του κόσμου με ακαταμάχητη απλότητα και πικρό χιούμορ: η παρουσία της κακομοίρας Frances και μόνο αρκεί για να ακυρώσει τον ρομαντισμό των φημισμένων παριζιάνικων τοπόσημων.

Ο πύργος του Άιφελ και η Αψίδα του Θριάμβου περνούν σχεδόν απαρατήρητα. Νομίζω ότι η σκηνοθετική επιλογή της διακριτικής τοποθέτησής τους στο φόντο ήταν ιδιοφυής.

The irony is that, saturated by their postcard depictions, my gaze had stopped enjoying these monuments anyway. Until Frances Ha made me enjoy them again, in this unorthodox way. Η ειρωνεία είναι ότι, κορεσμένο από τις απεικονίσεις αυτών των μνημείων, το βλέμμα μου είχε πάψει να τα απολαμβάνει έτσι κι αλλιώς. Μέχρι που η Frances Ha με έκανε να τα απολαύσω εκ νέου, με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *