There is Only One Music: First act finished

Η Μουσική Είναι Μία: τελείωσα την πρώτη πράξη

Πρόβα: Highway Star

Βίντεο από τις πρώτες πρόβες. Εδώ, το Highway Star των Deep Purple στις πρώτες του εκτελέσεις.

Posted by Η Μουσική Είναι Μία on Monday, December 19, 2016

Today I finished the first act of the music show There is Only One Music.

The project’s timeframe is the smallest I have ever encountered so far.

If you don’t succumb to panic, it’s fun. Oddly enough, I haven’t. I haven’t even approached towards the direction of fear. I’m having fun. The work goes on.

I entertain myself fantasising I am like Joseph Fiennes in Shakespeare in Love: writing while rehearsals are raving, delivering every scene at the last minute, just soon enough to quench the actors’ thirst for the text.

In the current post, I include some of the show’s teaser videos. More information on the show, at its Facebook page.

Σήμερα έκλεισα την πρώτη πράξη του κειμένου της μουσικής παράστασης Η Μουσική Είναι Μία.

Το χρονικό περιθώριο είναι ό,τι μικρότερο έχω αντιμετωπίσει ως σήμερα.

Αν δεν υποκύψεις στον πανικό, έχει πλάκα. Μυστηριωδώς, δεν έχω υποκύψει. Δεν έχω καν πλησιάσει κατά τον φόβο. Περνάω καλά. Και η δουλειά προχωρά.

Διασκεδάζω τον εαυτό μου φαντασιωνόμενος ότι είμαι σαν τον Joseph Fiennes στον Ερωτευμένο Σαίξπηρ: γράφω όσο μαίνονται οι πρόβες, παραδίδοντας τελευταία στιγμή την κάθε σκηνή, ίσα ίσα προλαβαίνοντας την πείνα των ηθοποιών για κείμενο.

Στο παρόν άρθρο, συμπεριλαμβάνονται μερικά από τα teaser video της παράστασης. Πληροφορίες για την παράσταση, στη σελίδα της στο Facebook.

 

Costa Venturi, il Maestro

Ο Ventouris Kostas σε μια από τις πολλές στιγμές αυστηρότητάς του απέναντι στους συνοργανοπαίχτες του.

Posted by Η Μουσική Είναι Μία on Tuesday, January 3, 2017

Alphabet Monologues launch today

Οι Αλφαβητικοί Μονόλογοι ξεκινούν σήμερα

“Go on then! Fuck off!” … is probably not the most appropriate thing to say. At a funeral. Just as they’re lowering the coffin into the ground. And it’s your dad.

The first lines of the first Alphabet Monologue make sure they catch your attention. But it’s the ending that is the most gratifying, when the reason behind the foul language is explained, in an emotionally charged and beautifully bookended pay-off.

Actor, writer, and director Debra Baker has launched an intense new project. The Alphabet Monologues is a series of 52 filmed monologues, released every week for a whole year. They feature characters whose names follow the alphabetical order -26 female and 26 male.

Watch the first monologue above. You can find the project on Facebook and Twitter.

«Άντε, λοιπόν! Τράβα γαμήσου!» … δεν είναι και ό,τι πιο πρέπον μπορεί να ειπωθεί. Σε μια κηδεία. Καθώς χαμηλώνουν το φέρετρο στο χώμα. Και είναι ο πατέρας σου.

Οι πρώτες ατάκες του πρώτου Αλφαβητικού Μονολόγου καταφέρνουν να τραβήξουν την προσοχή μας. Ωστόσο, είναι το τέλος που δίνει τη μεγάλη ικανοποίηση, όταν εξηγείται η αιτία πίσω από την αθυροστομία, σε μια συναισθηματικά φορτισμένη και όμορφα πλεγμένη κατάληξη.

Η ηθοποιός, συγγραφέας, και σκηνοθέτης Ντέμπρα Μπέηκερ ξεκίνησε ένα εντατικό νέο πρότζεκτ. Οι Αλφαβητικοί Μονόλογοι είναι μια σειρά από 52 φιλμαρισμένους μονολόγους, που βγαίνουν στον αέρα κάθε εβδομάδα, για μια ολόκληρη χρονιά. Τα ονόματα των χαρακτήρων τους ακολουθούν αλφαβητική σειρά -26 γυναίκες και 26 άντρες.

Δείτε τον πρώτο μονόλογο παραπάνω. Μπορείτε να βρειτε το πρότζεκτ στο Facebook και στο Twitter.

The first album of Palio Flaski

Ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος Palio Flaski

photo-palio-flaski

A few weeks ago, the Greek band Palio Flaski released its first album, under the name of Teapot.

I am especially moved by the event, since the group’s guitarist is a childhood friend and co-member of the heavy metal school band that rocked the world back in the 90s -in our hearts, at least.

I am glad that Nicholas continues his musical activities, especially in a band of which the sound is very different than anything else.

Palio Flaski’s sound is dark and particular, due to its hoarse and emotional lower-register vocals, as well as an unprecedented use of bouzouki and baglama.

The aesthetic result and the English lyrics take you on a journey to the world of Palio Flaski, a world that feels like a parallel universe, inaccessible and wonderful.

It is definitely not everyone’s cup of tea, nor does it intend to be. Its sound’s particularity will be reached by a particular audience.

The Teapot album can be streamed or downloaded for free here.

Visit the band’s Facebook page for more.

Πριν λίγες εβδομάδες, το συγκρότημα Παλιό Φλασκί έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο Teapot.

Η δική μου συγκίνηση για το γεγονός είναι ιδιαίτερη, καθώς ο κιθαρίστας του συγκροτήματος είναι παιδικός φίλος και μάλιστα συνοργανοπαίκτης στο λυκειακό χέβι μέταλ σχήμα που άφησε εποχή στα 90s -μέσα στις καρδιές μας, τουλάχιστον.

Χαίρομαι πολύ που ο Νικόλας συνεχίζει τις μουσικές του δραστηριότητες και μάλιστα σε ένα συγκρότημα με ήχο εντελώς έξω από τα συνηθισμένα.

Ο ήχος του Παλιού Φλασκιού είναι σκοτεινός και ιδιαίτερος, χάρη στα βαθιά και βραχνά φωνητικά του, αλλά και σε μια πρωτοφανή και εξαιρετική χρήση του μπουζουκιού και του μπαγλαμά.

Το μουσικό αποτέλεσμα και ο αγγλικός στίχος είναι κάτι που σε ταξιδεύει στον κόσμο του Παλιού Φλασκιού, κόσμο που μάλλον αποτελεί σύμπαν παράλληλο, άπιαστο, και γοητευτικό.

Σίγουρα δεν είναι όλων το cup of tea και σίγουρα ούτε σκοπεύει να είναι. Η ιδιαιτερότητα του ήχου θα αγκαλιάσει και ιδιαίτερη μερίδα ακροατών.

Ο δίσκος Teapot διατίθεται δωρεάν για streaming και download εδώ.

Επισκεφτείτε τη σελίδα της μπάντας στο Facebook για περισσότερα.

Modus Operandi begins

Το Modus Operandi ξεκινά

Last Sunday, I shot the pilot episode for a web series that has been in my mind for a long time, for the Film Engineering platform. It is Modus Operandi, in which I meet with other filmmakers and discuss their methods of work.

In the first episode, guest Paris Patsouridis, a true film engineer (an electrical engineer and a filmmaker), talks about his M.O., as well as the new short film he is about to shoot, Bourbon With Milk.

Thus, I am currently doing something that I haven’t done for a long time: editing. The first episode of Modus Operandi will soon be with you.

Την Κυριακή που μας πέρασε, γύρισα το πιλοτικό επεισόδιο της διαδικτυακής σειράς που καιρό τώρα σκεφτόμουν να ξεκινήσω για την πλατφόρμα Film Engineering. Πρόκειται για τη Modus Operandi, στην οποία συζητώ με άλλους κινηματογραφιστές για τον τρόπο που δουλεύουν.

Στο πρώτο επεισόδιο, καλεσμένος είναι ο Παρης Πατσουρίδης, ένας αληθινός film engineer (ηλεκτρολόγος μηχανικός και σκηνοθέτης), που μού μιλά τόσο για το M.O. του όσο και για τη νέα μικρού μήκους ταινία που ετοιμάζει, το Bourbon Με Γάλα.

Έτσι, αυτές τις μέρες κάνω κάτι που έχω πάρα πολύ καιρό να κάνω: μοντάζ. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς Modus Operandi θα είναι σύντομα κοντά σας.

My new daily video exercise

Η νέα καθημερινή μου βιντεοάσκηση

I decided to start a daily exercise on self-depiction. One can call it a challenge and perhaps it is.

The rules are simple: I make one selfie video per day in Greek and one in English, the one being a free translation of the other. There is no specific subject, nor does it have to be all in one shot.

This exercise’s main goal is simply for me to get used to talking to the camera. I will be needing some practice on this field, for my upcoming web video series on screenwriting and filmmaking, starting this September, a project about which I am very excited.

One thing I instantly discovered, as soon as I placed the two videos side by side, is that I have exactly the same expression on both of them! The things one learns about oneself, through self-observation…

The second thing I discovered is that you can play the above videos simultaneously, mixing them as you wish.

More information on the series I will be releasing soon.

Αποφάσισα να ξεκινήσω μια καθημερινή άσκηση στην αυτοαπεικόνιση. Κάποιος μπορεί να το ονομάσει δοκιμασία και ίσως έτσι είναι.

Οι κανόνες είναι απλοί: κάνω ένα σέλφι βίντεο την ημέρα στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά, εκ των οποίων το ένα είναι ελεύθερη μετάφραση του άλλου. Δε χρειάζεται να υπάρχει συγκεκριμένο θέμα, ούτε χρειάζεται να είναι μονόπλανο.

Ο βασικός στόχος της άσκησης είναι απλώς να συνηθίσω να μιλάω στην κάμερα. Θα χρειαστώ λίγη εξάσκηση σε αυτόν τον τομέα, ενόψει της διαδικτυακής σειράς με θέμα τη σεναριογραφία και τη φιλμοκατασκευή που σκοπεύω να ξεκινήσω τον Σεπτέμβριο, ένα πρότζεκτ που ετοιμάζω με πολύ ενθουσιασμό.

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα, όταν τοποθέτησα τα βίντεο δίπλα δίπλα, είναι ότι έχω ακριβώς την ίδια έκφραση και στα δύο! Τι μαθαίνει κανείς, μέσω της αυτοπαρατήρησης…

Το δεύτερο που παρατήρησα είναι ότι μπορείτε ελεύθερα να παίξετε τα παραπάνω βίντεο ταυτόχρονα, μιξάροντας κατά βούληση.

Περισσότερες πληροφορίες για τη σειρά θα δημοσιεύσω σύντομα.

My interview on writing The Republic’s screenplay

Η συνέντευξή μου σχετικά με το σενάριο της ταινίας The Republic

Here is a link to my first interview as a screenwriter and as the writer of The Republic. (Greek only!) Εδώ είναι το λινκ για την πρώτη μου συνέντευξη ως σεναριογράφου και ως του σεναριογράφου της ταινίας The Republic, η οποία παίζεται αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες.

The Republic’s premiere

Η πρεμιέρα του Republic

Last night I attended the premiere of The Republic, a film directed by Dimitris Tzetzas and written by me.

The house was full. The previous couple of days I was experiencing mixed feelings of disappointment and glee, every time a friend complained that no tickets were available.

Having seen the film’s first cut, I had a fairly solid idea about Dimitris’s exceptional directing interpretation of each scene. The final film, though, was a revelation.

Dimitris, as an editor, had worked on the material with the precision of a Japanese swordsman, assembling a tight final cut that offers very few moments of breathing to the viewer.

Moreover, the magnificent cinematography (highlighted by the final stages’ colour processing), the infernal soundtrack (a rock concert would be more like it), and the frantic titles shook the audience -and me with it- during this two-hour journey, full with bold colours, loud music, motorcycle roars, martial arts, love for sale, and tons of violence.

Recalling our discussions on the film’s style, during the screenwriting process in 2012-13, I realise that Dimitris Tzetzas made exactly the movie that he had envisioned: a hard rock explosion, faithful to the action genre, with graphic novel influences, consciously exaggerated at times and introverted and sensitive at others; an experience difficult to be forgotten.

Dimitris, well done! And well done to all of us, your collaborators! I am very proud for the whole trip I took with you, following protagonist Achilles to his dirty business.

The film will be released in November. Don’t miss it! I say this as its screenwriter, but as its fan, as well.

Χτες το βράδυ πήγα στην πρεμιέρα της ταινίας The Republic, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τζέτζα και σενάριο δικό μου.

Η αίθουσα ήταν γεμάτη. Τις προηγουμενες δύο μέρες βίωνα ανάμικτα συναισθήματα απογοήτευσης και αγαλλίασης, κάθε φορά που κάποιος φίλος μού παραπονιόταν ότι δεν μπόρεσε να βρει εισητήριο.

Έχοντας δει το πρώτο κατ της ταινίας, είχα ήδη μια καλή ιδέα για την εξαιρετική σκηνοθετική ερμηνεία του Δημήτρη στις διάφορες σκηνές. Η τελική ταινία, όμως, ήταν μια αποκάλυψη.

Ο Δημήτρης, ως μοντέρ πια, είχε επεξεργαστεί το υλικό με την ακρίβεια Ιάπωνα ξιφομάχου, συναρμολογώντας ένα σφιχτοδεμένο τελικό κατ, που προσφέρει στον θεατή ελάχιστες ευκαιρίες να αναπνεύσει.

Επιπλέον, η καταπληκτική φωτογραφία (που αναδείχθηκε με την επεξεργασία χρώματος), ο δαιμονισμένος ήχος (που συναγωνιζόταν ροκ συναυλία) και οι φρενήρεις τίτλοι ξεσήκωσαν το κοινό -και εμένα μαζί- σε ένα ταξίδι δύο περίπου ωρών με έντονα χρώματα, δυνατή μουσική, μαρσαρίσματα μηχανής, πολεμικές τέχνες, αγοραίο έρωτα και πολλή, μα πολλή βία.

Ενθυμούμενος, μάλιστα, τις συζητήσεις που είχαμε πάνω στο στυλ της ταινίας, κατά τη συγγραφή του σεναρίου το 2012-13, συνειδητοποιώ ότι ο Δημήτρης Τζέτζας κατασκεύασε τελικά ακριβώς την ταινία που είχε οραματιστεί: μια χαρντ ροκ πανδαισία, πιστή στο είδος της ταινίας δράσης, με επιρροές από graphic novel, εν γνώσει της υπερβολική σε κάποια σημεία και εσωστρεφής και ευαίσθητη σε άλλα· μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνά ο θεατής.

Δημήτρη, μπράβο σου! Και μπράβο μας, σε όλη την ομάδα των συνεργατών σου! Είμαι πολύ περήφανος για το όλο ταξίδι που έκανα μαζί σου, ακολουθώντας τον πρωταγωνιστή Αχιλλέα στις βρωμοδουλειές του.

Η ταινία βγαίνει στους κινηματογράφους τον Νοέμβριο. Μην τη χάσετε! Σας το λέω ως ο σεναριογράφος της, αλλά και ως φαν.

Improvisation seminar 2015

Σεμινάριο αυτοσχεδιασμού

Improvisation Seminar | Σεμινάριο αυτοσχεδιασμού

On the 18th and 25th of October, I am running an introductory improvisation seminar, in Athens, for actors and non actors alike.

The seminar will be in Greek. For information in English, please contact me directly.

Στις 18 και 25 Οκτωβρίου, θα παραδώσω ένα εισαγωγικό σεμινάριο στον θεατρικό αυτοσχεδιασμό, για ηθοποιούς και μη. Το σεμινάριο θα γίνει στο Χαλάνδρι.

Πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ.

The Republic teaser trailer

Teaser trailer για το Republic

A first teaser for The Republic has been released.

The film will open at the Athens International Film Festival, on the 30th of September. Visit the film’s Facebook page, here.

Βγήκε ένα πρώτο τρεηλεράκι για την ταινία The Republic.

Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας, στις 30 Σεπτεμβρίου. Επισκευτείτε τη σελίδα της στο Facebook.

Why I am opening my work-in-progress to the public

Γιατί ανοίγω προς το κοινό τη διαδικασία εργασίας μου

Self portrait with laptop, in kitchen.

When I watch or read interviews of creative people, I notice that what is usually discussed is the result of their work, while the work process itself is rarely mentioned. Anyone having created anything, from an omelette to the Sistine Chapel fresco, knows that the creative process has phases very different to the final, glossy result reaching the audience. The route has not only highways, but also dead ends; not only triumphs, but disappointments, too.

I think it is very important that this process gets out to the public, with as much sincerity as possible. As a member of the public, there is nothing that makes me feel closer to an artist (and nothing that teaches me more about the artist’s path) than his or her confessions of doubt, fear, and the difficulties of the creative process, as well as the ways that these obstacles get transcended.

The image that we usually want to show to the outside is a clean and ascending curve of success, from the beginning of an oeuvre to its closure. This image may provoke the public’s awe towards an artist’s genius, but I doubt that it strongly relates to the reality of the creative process.

Of course, I am no exception: a part of me wants to share only triumphs and hide the disappointing dead ends. This part will always fight to convince me not to share some of my experiences -and many times it will succeed. (Sometimes, it will be right; the point is describing the turning points of the creative process, not disclosing personal melodrama.)

The rest of my parts, though, have decided that I share with you the stages of my work, as often and as sincerely as possible. Not because I possess the secret formula of success, but because I want to contribute a step towards the dissolution of the creative process’s myths, at least as much as my experience is concerned.

Moreover, let’s not kid ourselves: I want you to get familiar with my work!

I hope this opening from my part will provoke your interest and encourage some dialogue.

Βλέποντας συνεντεύξεις δημιουργών, σε εφημερίδες και βίντεο, παρατηρώ ότι συζητιέται κατά κόρον το αποτέλεσμα της εργασίας τους, αλλά σπανίως γίνεται κουβέντα για την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Οποιοσδήποτε έχει δημιουργήσει οτιδήποτε, από αυγά τηγανητά μέχρι την νωπογραφία της Cappella Sistina, γνωρίζει ότι η δημιουργική διαδικασία έχει φάσεις που καμία σχέση δεν έχουν με το τελικό, ιλλουστρασιόν αποτέλεσμα που φτάνει στο κοινό. Είναι μια διαδρομή που δεν έχει μόνο λεωφόρους, αλλά και αδιέξοδα· δεν έχει μόνο θριάμβους, αλλά και απογοητεύσεις.

Θεωρώ πολύ σημαντικό το να κοινοποιείται η διαδικασία της δημιουργίας με όσο γίνεται μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Ως δέκτη, τίποτα δε με κάνει να νιώθω τόσο κοντά σε κάποιον δημιουργό (και τίποτα δε μου διδάσκει τόσα πολλά για τον δρόμο της δημιουργίας) όσο οι εκμυστηρεύσεις του για τις αμφιβολίες, τις αγωνίες και τις δυσκολίες της δημιουργικής διαδικασίας, καθώς και οι τρόποι που χρησιμοποίησε για να τις ξεπεράσει.

Η εικόνα που θέλουμε, βέβαια, να δείχνουμε προς τα έξω είναι μια καθαρή καμπύλη επιτυχίας, ομαλή και ανοδική, από την αρχή ενός έργου ως την ολοκλήρωσή του. Αυτή η εικόνα προκαλεί, ίσως, το δέος του κοινού μπροστά στην υποτιθέμενη μεγαλοφυία ενός καλλιτέχνη, αλλά νομίζω ότι δεν ανταποκρίνεται και πολύ στην πραγματικότητα της δημιουργικης διαδικασίας.

Φυσικά, δεν αποτελώ εξαίρεση: ένα μέρος του εαυτού μου θέλει να μοιράζεται με το κοινό μόνο τους θριάμβους, αποκρύπτοντας τα αδιέξοδα και τις απογοητεύσεις. Αυτό το κομμάτι μου θα παλεύει πάντα να με πείσει να μη μοιραστώ κάποιες από τις εμπειρίες μου -και πολλές φορές θα τα καταφέρνει. (Κάποιες φορές, μάλιστα, θα έχει και δίκιο· το ζητούμενο είναι να περιγράψω τα σημεία καμπής της δημιουργικής διαδικασίας, όχι να γίνω ψυχαναλυτικά και μελοδραματικά προσωπικός.)

Τα υπόλοιπα κομμάτια μου, όμως, αποφάσισαν να μοιράζομαι μαζί σας τα στάδια της εργασίας μου, με τη μεγαλύτερη δυνατή συχνότητα και ειλικρίνεια. Όχι επειδή κατέχω τη μυστική φόρμουλα της επιτυχίας, αλλά επειδή επιθυμώ να συμβάλω κατά ένα βήμα στη διάλυση των μύθων της τέλειας δημιουργικής διαδικασίας, όσον αφορά στη δική μου εμπειρία, τουλάχιστον.

Επιπλέον, ας μην κρυβόμαστε: θέλω να γνωρίσετε τη δουλειά μου όσο καλύτερα γίνεται!

Ελπίζω ότι αυτό το άνοιγμα εκ μέρους μου θα προκαλέσει το ενδιαφέρον σας και θα ενθαρρύνει τον διάλογο μεταξύ μας.