Cosy and distraction-free writing: review of Write!

Γράψιμο χωρίς περισπασμούς: κριτική για την εφαρμογή Write!

This week, I had a pleasant surprise: the developpers of a new writing app called Write! contacted me and asked me to try the app out and mention it on my website. My site doesn’t regularly host reviews, even less of apps, but, being a writing geek, one of the things I love is to try out new apps that aim to ease the writing process and productivity in general. Thus, I did not hesitate at all. In a few hours, I had already downloaded Write! and started exploring it with merry curiosity.

So, what makes this app different to other writing software?

Concept

From my point of view, the app’s goal is to give the writer a distraction-free experience, as well as a powerful tool for organising her notes and documents. Let us see how this is achieved:

Environment

Write! offers a uniquely minimalistic user experience. Using the least of information, it gives the option of using Tabs (one for each open document), Folders (for grouping documents), and Sessions (a way of opening an ensemble of prechosen documents from various folders). By choosing the Full Screen mode, the environment becomes even more spartan, with only the text window visible, while the tabs discreetly slide off-screen. With two tiny (I mean tiny) round buttons, the user controls the appearance and disappearance of the two elegant sidebars, resulting if needed to a screen that shows the document’s text only. If this is not distraction-free, I don’t know what is.

Αυτή την εβδομάδα είχα μια ευχάριστη έκπληξη: οι developpers ενός νέου κειμενογράφου ονόματι Write! μού έγραψαν ζητώντας να δοκιμάσω την εφαρμογή και να κάνω μια αναφορά στο site μου. Το site μου δεν φιλοξενεί τακτικές κριτικές, πόσο μάλλον για applications, όμως, ως writing geek, ένα από τα πράγματα που λατρεύω είναι να δοκιμάζω εφαρμογές που διευκολύνουν το γράψιμο και την παραγωγικότητα. Δεν έχασα λοιπόν την ευκαιρία. Μέσα σε λίγες ώρες, είχα κατεβάσει το Write! και είχα ξεκινήσει να το επεξεργάζομαι με ευχάριστη περιέργεια.

Τι κάνει λοιπόν αυτή την εφαρμογή να διαφέρει από άλλες συγγραφικές εφαρμογές;

Κεντρική Ιδέα

Κατά τη γνώμη μου, στόχος του Write! είναι να προσφέρει στον συγγραφέα ένα περιβάλλον χωρίς περισπασμούς (distraction-free), καθώς και ένα δυνατό εργαλείο για την οργάνωση των σημειώσεων και κειμένων. Για να δούμε πώς αυτό επιτυγχάνεται:

Περιβάλλον

Το Write! έχει ένα άπαιχτο μινιμαλιστικό περιβάλλον. Με ελάχιστη πληροφορία, δίνει τη δυνατότητα χρήσης Tabs (ένα για το κάθε κείμενο), Folders (για ομαδοποίηση κειμένων), και Sessions (άλλος τρόπος ομαδοποίησης, που ανοίγει ταυτόχρονα κείμενα από διάφορα folders). Με επιλογή Full Screen mode, το περιβάλλον γίνεται ακόμη πιο λιτό, αφήνοντας μόνο το παράθυρο του ίδιου του κειμένου, ενώ τα tabs γλιστρούν διακριτικά εκτός οθόνης. Με δύο πολύ μικρά (πολύ μικρά) στρογγυλά κουμπάκια, ο χρήστης ελέγχει την εμφάνιση ή την εξαφάνιση των δύο κομψών sidebars, καταλήγοντας αν επιθυμεί σε μια οθόνη που δεν δείχνει τίποτα εκτός από το κείμενο. Αυτός είναι πράγματι ο ορισμός του distraction-free.

Sidebar small
Full Screen small

Why not add to the positive elements of the user experience the Dark Theme, a soothing grey much more relaxing to the eyes than the classic white – I was instantly hooked – as well as the option to Enable Typing Sounds, that accompanies the typing with nostalgic typewriter sounds, either mechanical or electric. The latter is obviously more playful than useful feature, but I have to admit that since I discovered it I keep it on constatly. (Even at this moment, writing this post next to my sleeping son, I have put on my earphones so that I don’t miss the tac tac sounds!)

Cloud

The app allows saving documents on the hard drive, as well as on Write’s own cloud. For local management, the files are saved as various formats, with the principal one being that of the app itself (.wtt), while one has more options with Export. For the time being, I have been saving exclusively on the app’s cloud, without any problems.

Ας προσθέσουμε στα θετικά της εμπειρίας του χρήστη και το Dark Theme, ένα απαλό γκρι πολύ πιο ξεκούραστο για τα μάτια από το κλασικό λευκό – εμένα με κέρδισε αμέσως – καθώς και το Enable Typing Sounds, που συνοδεύει την πληκτρολόγηση με ένα νοσταλγικό ήχο γραφομηχανής, είτε μηχανικής είτε ηλεκτρικής. Το τελευταίο είναι φυσικά feature περισσότερο παιχνιδιάρικο παρά χρήσιμο, αλλά από τη στιγμή που το ανακάλυψα το έχω μόνιμα αναμμένο. (Ως και αυτή τη στιγμή, που γράφω το παρόν post δίπλα στον κοιμισμένο γιο μου, έχω φορέσει ακουστικά για να μην στερούμαι το τσάκα τσάκα!)

Cloud

Η εφαρμογή επιτρέπει το σώσιμο των αρχείων στον σκληρό δίσκο ή σε δικό της cloud. Για τοπική αποθήκευση, τα αρχεία σώζονται σε διάφορα formats, με βασικό το φορμάτ της ίδιας της εφαρμογής (.wtt), ενώ περισσότερες επιλογές έχει κανείς αν κάνει Export. Όσο καιρό το χρησιμοποιώ, σώζω αποκλειστικά στο cloud της εφαρμογής χωρίς προβλήματα.

Save As small

Spell-Checker

Write! comes with an embedded spell check tool for several languages, including Greek – which obviously interests me particularly.

Usability

Since I downloaded it, I keep Write! open constantly on some window of my laptop. Until now, I have started using it for various documents, some for composing emails, quick notes, gags, thoughts, as well as the synopsis of a feature film. During the few days of its intensive use, I did not attempt to start a more grandiose project than the above (eg. a… novel?). Nevertheless, my impression is that the app’s power lies on writing and organising notes, as well as writing first drafts of medium-sized projects.

The reason for this impression comes from the fact that Write! is a linear writing tool. Yes, it organises its files in an excellent way, but the file is still the smallest unit used by the app. Thus, if a file augments in word count, it makes it very easy for the writer to get lost in the text, as much as in a Word document.

For larger projects, I still consider a non-linear writing app as an essential (like Scrivener, which gives the ability to break down the text in as little and as many bits as desired – I often feel like breaking a scene down into beats – and it saves each project as a bundle with all the accompanying elements packed within, be they text or images). Of course, this strays the conversation towards a very different kind of app – and obviously not a distraction-free one, since Scrivener’s menus admittedly require a strong stomach.

On the contrary, Write’s developpers aim to offer a combination of abilities and a cosy and simple environment, creating an app that inspires more dionysian writing storms than meticulous editing. And they achieve it a hundred per cent.

Ορθογραφία

Το Write! έρχεται ενσωματωμένο με ορθογραφικό έλεγχο για αρκετές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων και της ελληνικής. (Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι η λέξη μεγαλεπήβολος δεν γράφεται με ιώτα!)

Χρηστικότητα

Από τη στιγμή που το κατέβασα, έχω το Write συνεχώς ανοιχτό σε κάποιο παράθυρο του λάπτοπ μου. Ως τώρα, έχω ανοίξει σε αυτό διάφορα κείμενα, εκ των οποίων κάποια είναι για γράψιμο email, γρήγορων σημειώσεων, gags, σκέψεων, καθώς και για τη σύνοψη μιας ταινίας. Μέσα στις λίγες μέρες εντατικής χρήσης, δεν δοκίμασα να ξεκινήσω κάποιο πρότζεκτ πιο μεγαλεπήβολο από τα παραπάνω. Έχω ωστόσο την εντύπωση ότι η δύναμη της εφαρμογής βρίσκεται κυρίως στο γράψιμο και την οργάνωση σημειώσεων, καθώς και στη συγγραφή πρώτων drafts κειμένων περιορισμένου μεγέθους.

Ο λόγος αυτής μου της εντύπωσης είναι ότι το Write! δεν παύει να είναι ένας γραμμικός επεξεργαστής κειμένου. Ναι, οργανώνει άψογα τα διάφορα αρχεία του, αλλά το αρχείο είναι η ελάχιστη μονάδα που αναγνωρίζει. Αν ένα αρχείο αυξηθεί πολύ σε μέγεθος, είναι τόσο εύκολο να χαθείς στο κείμενο, όσο σε ένα αρχείο του Word.

Για μεγάλα projects, συνεχίζω να θεωρώ απαραίτητο έναν μη-γραμμικό επεξεργαστή κειμένων (συγκεκριμένα το Scrivener, που δίνει τη δυνατότητα κατακερματισμού του κάθε κειμένου σε μικρά κομμάτια, και σώζει το κάθε πρότζεκτ ως πακέτο με όλα τα στοιχεία που το συνοδεύουν, κείμενα, εικόνες, κλπ.). Εκεί πηγαίνουμε πλέον σε άλλο είδος εφαρμογής, βέβαια, και σίγουρα όχι distraction-free, καθώς τα μενού του Scrivener είναι για γερά στομάχια.

Αντίθετα, με το Write!, νομίζω ότι οι developpers επιθυμούν να προσφέρουν έναν συνδυασμό δυνατοτήτων και λιτού περιβάλλοντος, φτιάχνοντας μια εφαρμογή που στόχο έχει να εμπνέει το καταιγιστικό, διονυσιακό γράψιμο περισσότερο από την ενδελεχή επιμέλεια. Και το πετυχαίνουν απόλυτα.

There Is Only One Music: opening night approaching

Η Μουσική Είναι Μία: τελική ευθεία για πρεμιέρα

The show There Is Only One Music, of which I am writing the play and the screenplay of its videos, is heading towards its opening night. The show’s dates will be announced very soon.

There Is Only One Music is a music show, with 11 musicians and singers and tens of songs from the Greek and English repertoire, which will be hosted in Athens, at Holy Wood Live Stage, at the end of January.

You can visit the show’s Facebook page for information and updates. (In Greek only.) If you  have a Facebook account, remember to Like the page, so that you get its updates on your newsfeed.

We will be thrilled to see you there! Until then, enjoy some teaser videos:

Η παράσταση Η Μουσική Είναι Μία, της οποίας γράφω τα κείμενα και το σενάριο των βίντεο, βρίσκεται στην τελική της ευθεία προς την πρεμιέρα. Οι ημερομηνίες των παραστάσεων θα ανακοινωθούν από στιγμή σε στιγμή!

Η Μουσική Είναι Μία είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση με 11 μουσικούς και τραγουδιστές και δεκάδες τραγούδια ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου που θα ανέβει στην Αθήνα, στο Holy Wood (Λεωφ. Βουλιαγμένης), στα τέλη του Ιανουαρίου.

Μπορείτε να επισκέπτεστε τη σελίδα της παράστασης στο Facebook για πληροφορίες και εξελίξεις. Αν έχετε λογαριασμό στο Facebook, θυμηθείτε να κάνετε Like στη σελίδα για να παίρνετε τις ενημερώσεις στο newsfeed σας.

Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε εκεί! Ως τότε, απολαύστε μερικά teaser videos:

Βασίλης Μίκουρας, ο μπουζουξής

Μια μικρή γεύση από τον βιρτουόζο μπουζουξή μας, Mikouras Vasilis, ο οποίος είναι boy meets girl, boy loses girl to guitar player, boy plays taximi, boy gets girl on the rebound φάση.

Posted by Η Μουσική Είναι Μία on Thursday, January 12, 2017


Εξηγήσεις Βασίλη Φρατζανά περί ομόνοιας και διχόνοιας

Ο εμπνευστής και πρωταγωνιστής (σύμφωνα με τη δική του οπτική) της παράστασης Vasilis Fratzanas διχάζει κοινό και κριτικούς με μια αβάν γκαρντ θεώρηση του στόρυ του Η Μουσική Είναι Μία.

Posted by Η Μουσική Είναι Μία on Thursday, January 12, 2017

There is Only One Music: First act finished

Η Μουσική Είναι Μία: τελείωσα την πρώτη πράξη

Πρόβα: Highway Star

Βίντεο από τις πρώτες πρόβες. Εδώ, το Highway Star των Deep Purple στις πρώτες του εκτελέσεις.

Posted by Η Μουσική Είναι Μία on Monday, December 19, 2016

Today I finished the first act of the music show There is Only One Music.

The project’s timeframe is the smallest I have ever encountered so far.

If you don’t succumb to panic, it’s fun. Oddly enough, I haven’t. I haven’t even approached towards the direction of fear. I’m having fun. The work goes on.

I entertain myself fantasising I am like Joseph Fiennes in Shakespeare in Love: writing while rehearsals are raving, delivering every scene at the last minute, just soon enough to quench the actors’ thirst for the text.

In the current post, I include some of the show’s teaser videos. More information on the show, at its Facebook page.

Σήμερα έκλεισα την πρώτη πράξη του κειμένου της μουσικής παράστασης Η Μουσική Είναι Μία.

Το χρονικό περιθώριο είναι ό,τι μικρότερο έχω αντιμετωπίσει ως σήμερα.

Αν δεν υποκύψεις στον πανικό, έχει πλάκα. Μυστηριωδώς, δεν έχω υποκύψει. Δεν έχω καν πλησιάσει κατά τον φόβο. Περνάω καλά. Και η δουλειά προχωρά.

Διασκεδάζω τον εαυτό μου φαντασιωνόμενος ότι είμαι σαν τον Joseph Fiennes στον Ερωτευμένο Σαίξπηρ: γράφω όσο μαίνονται οι πρόβες, παραδίδοντας τελευταία στιγμή την κάθε σκηνή, ίσα ίσα προλαβαίνοντας την πείνα των ηθοποιών για κείμενο.

Στο παρόν άρθρο, συμπεριλαμβάνονται μερικά από τα teaser video της παράστασης. Πληροφορίες για την παράσταση, στη σελίδα της στο Facebook.

 

Costa Venturi, il Maestro

Ο Ventouris Kostas σε μια από τις πολλές στιγμές αυστηρότητάς του απέναντι στους συνοργανοπαίχτες του.

Posted by Η Μουσική Είναι Μία on Tuesday, January 3, 2017

Alphabet Monologues launch today

Οι Αλφαβητικοί Μονόλογοι ξεκινούν σήμερα

“Go on then! Fuck off!” … is probably not the most appropriate thing to say. At a funeral. Just as they’re lowering the coffin into the ground. And it’s your dad.

The first lines of the first Alphabet Monologue make sure they catch your attention. But it’s the ending that is the most gratifying, when the reason behind the foul language is explained, in an emotionally charged and beautifully bookended pay-off.

Actor, writer, and director Debra Baker has launched an intense new project. The Alphabet Monologues is a series of 52 filmed monologues, released every week for a whole year. They feature characters whose names follow the alphabetical order -26 female and 26 male.

Watch the first monologue above. You can find the project on Facebook and Twitter.

«Άντε, λοιπόν! Τράβα γαμήσου!» … δεν είναι και ό,τι πιο πρέπον μπορεί να ειπωθεί. Σε μια κηδεία. Καθώς χαμηλώνουν το φέρετρο στο χώμα. Και είναι ο πατέρας σου.

Οι πρώτες ατάκες του πρώτου Αλφαβητικού Μονολόγου καταφέρνουν να τραβήξουν την προσοχή μας. Ωστόσο, είναι το τέλος που δίνει τη μεγάλη ικανοποίηση, όταν εξηγείται η αιτία πίσω από την αθυροστομία, σε μια συναισθηματικά φορτισμένη και όμορφα πλεγμένη κατάληξη.

Η ηθοποιός, συγγραφέας, και σκηνοθέτης Ντέμπρα Μπέηκερ ξεκίνησε ένα εντατικό νέο πρότζεκτ. Οι Αλφαβητικοί Μονόλογοι είναι μια σειρά από 52 φιλμαρισμένους μονολόγους, που βγαίνουν στον αέρα κάθε εβδομάδα, για μια ολόκληρη χρονιά. Τα ονόματα των χαρακτήρων τους ακολουθούν αλφαβητική σειρά -26 γυναίκες και 26 άντρες.

Δείτε τον πρώτο μονόλογο παραπάνω. Μπορείτε να βρειτε το πρότζεκτ στο Facebook και στο Twitter.

Steve Kaplan’s Hidden Tools of Comedy

Τα Κρυμμένα Εργαλεία της Κωμωδίας του Στηβ Κάπλαν

“Comedy tells the truth about people,” writes Kaplan, agreeing in a way with John Vorhaus’s statement about comedy being truth and pain.

And what is more painful than death -or the fear of it? According to Kaplan, “death is where we begin understanding comedy.” “And the comedian is simply the courageous man” -I never doubted that comedy requires courage- “who gets up in front of a large group of strangers and admits to being human.” Comedy is about mortality, all right.

Moreover, “drama helps us dream about what we could be, but comedy helps us live with who we are.”

Comedy is about flaws. About being flawed and eventually dying. Probably no other art has shown such amounts of sympathy to being human.

In the meaty chapters of his book, Kaplan offers invaluable tools that help us understand how comedy works, fix broken comedy moments, and make our writing and performing funnier. His terms, like “being allowed to win,” “non-hero,” and “straight line / wavy line,” shed light onto what for many is (mistakenly, apparently) unteachable.

«Η κωμωδία λέει την αλήθεια για τους ανθρώπους,» γράφει ο Κάπλαν, συμφωνώντας με τον Τζων Βόρχαους ότι η κωμωδία είναι αλήθεια και πόνος.

Και τι είναι πιο οδυνηρό από τον θάνατο -ή τον φόβο του; Σύμφωνα με τον Κάπλαν, «ο θάνατος είναι το σημείο που αρχίζουμε να κατανοούμε την κωμωδία.» «Και ο κωμικός είναι απλώς ο θαρραλέος άνθρωπος» -ποτέ δεν αμφέβαλα ότι η κωμωδία απαιτεί θάρρος- «που σηκώνεται όρθιος μπροστά σε μια ομάδα ξένων και παραδέχεται ότι είναι ανθρώπινος.» Ναι, η κωμωδία αναφέρεται στη θνητότητα.

Επιπλέον, «το δράμα μάς βοηθά να ονειρευτούμε τι θα μπορούσαμε να είμαστε, αλλά η κωμωδία να ζήσουμε με αυτό που είμαστε.»

Η κωμωδία αναφέρεται στον ψόγο. Στο να έχεις ψεγάδια και τελικά να πεθαίνεις. Μάλλον καμία άλλη τέχνη δεν έχει δείξει τέτοια συμπάθεια για την ανθρώπινη υπόσταση.

Στα ζουμερά κεφάλαια του βιβλίου του, ο Κάπλαν προσφέρει εργαλεία που μας βοηθούν να κατανοήσουμε τη λειτουργία της κωμωδίας, να επισκευάσουμε σκηνές που δεν λειτουργούν, και γενικά να βελτιώσουμε το γράψιμο και την ερμηνεία μας. Οι όροι του, όπως «επιτρέπεται να νικήσει,» «ο μη ήρωας,» και «ευθεία γραμμή / κυματοειδής γραμμή,» ρίχνουν φως πάνω σε αυτό που για πολλούς είναι (λανθασμένα, τελικά) αδύνατο να διδαχθεί.

Rehearsals for a music show

Πρόβες για μια μουσική παράσταση

About two weeks now I have started writing the script for a music show.

What I have written so far is the short screenplays for the videos that play in the interludes. What exactly the script will be for the main parts is a mystery.

I don’t try to sound casual; if the work is not good, many moments of the show will feel awkward. Moreover, the whole music show format is totally new to me. Many songs; some dialogue here and there…

Let us see how it goes. As I am writing these lines, the musicians rehears for the first time. I walked in earlier tonight, to discuss with the actors/singers about their roles.

I took some pictures, too.

Εδώ και δύο περίπου εβδομάδες έχω ξεκινήσει να γράφω κείμενα για μια μουσική παράσταση.

Το μόνο που έχω γράψει προς το παρόν είναι τα σεναριάκια για κάποια βίντεο που θα παίζουν στα ιντερλούδια. Το τι ακριβώς κείμενα θα γράψω για το κυρίως μέρος είναι ένα μυστήριο.

Δεν το παίζω άνετος· αν δεν γίνει καλή δουλειά, αρκετά σημεία της παράστασης θα είναι μάλλον αμήχανα. Συν τοις άλλοις, η όλη φόρμα της μουσικής παράστασης μού είναι εντελώς πρωτόγνωρη. Πολλά τραγούδια· λίγοι διάλογοι εδώ κι εκεί…

Για να δούμε πώς θα πάει το πράγμα. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, γίνεται η πρώτη πρόβα των μουσικών. Πήγα λίγο νωρίτερα, για να συζητήσω με τους τραγουδιστές για τους ρόλους τους.

Τράβηξα και μερικές φωτογραφίες.

Rehearsals Rehearsals Rehearsals Rehearsals
Rehearsals Rehearsals

Scheduling

Προγραμματίζοντας

Lately, my weekly schedules look like this: Τελευταία, τα εβδομαδιαία προγράμματα μου δείχνουν κάπως έτσι:

mindmap

The mind map form relaxes me, compared to a strict tasklist. The intense colourcoding reminds me of nursery school and gets me in touch with a more playful self. Η μορφή του χάρτη του νου με χαλαρώνει, έναντι της αυστηρής λίστας. Η έντονη χρωματική κωδικοποίηση μού θυμίζει νηπιαγωγείο και με φέρνει σε επαφή με έναν πιο παιχνιδιάρη εαυτό μου.

The first album of Palio Flaski

Ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος Palio Flaski

photo-palio-flaski

A few weeks ago, the Greek band Palio Flaski released its first album, under the name of Teapot.

I am especially moved by the event, since the group’s guitarist is a childhood friend and co-member of the heavy metal school band that rocked the world back in the 90s -in our hearts, at least.

I am glad that Nicholas continues his musical activities, especially in a band of which the sound is very different than anything else.

Palio Flaski’s sound is dark and particular, due to its hoarse and emotional lower-register vocals, as well as an unprecedented use of bouzouki and baglama.

The aesthetic result and the English lyrics take you on a journey to the world of Palio Flaski, a world that feels like a parallel universe, inaccessible and wonderful.

It is definitely not everyone’s cup of tea, nor does it intend to be. Its sound’s particularity will be reached by a particular audience.

The Teapot album can be streamed or downloaded for free here.

Visit the band’s Facebook page for more.

Πριν λίγες εβδομάδες, το συγκρότημα Παλιό Φλασκί έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο Teapot.

Η δική μου συγκίνηση για το γεγονός είναι ιδιαίτερη, καθώς ο κιθαρίστας του συγκροτήματος είναι παιδικός φίλος και μάλιστα συνοργανοπαίκτης στο λυκειακό χέβι μέταλ σχήμα που άφησε εποχή στα 90s -μέσα στις καρδιές μας, τουλάχιστον.

Χαίρομαι πολύ που ο Νικόλας συνεχίζει τις μουσικές του δραστηριότητες και μάλιστα σε ένα συγκρότημα με ήχο εντελώς έξω από τα συνηθισμένα.

Ο ήχος του Παλιού Φλασκιού είναι σκοτεινός και ιδιαίτερος, χάρη στα βαθιά και βραχνά φωνητικά του, αλλά και σε μια πρωτοφανή και εξαιρετική χρήση του μπουζουκιού και του μπαγλαμά.

Το μουσικό αποτέλεσμα και ο αγγλικός στίχος είναι κάτι που σε ταξιδεύει στον κόσμο του Παλιού Φλασκιού, κόσμο που μάλλον αποτελεί σύμπαν παράλληλο, άπιαστο, και γοητευτικό.

Σίγουρα δεν είναι όλων το cup of tea και σίγουρα ούτε σκοπεύει να είναι. Η ιδιαιτερότητα του ήχου θα αγκαλιάσει και ιδιαίτερη μερίδα ακροατών.

Ο δίσκος Teapot διατίθεται δωρεάν για streaming και download εδώ.

Επισκεφτείτε τη σελίδα της μπάντας στο Facebook για περισσότερα.

Modus Operandi begins

Το Modus Operandi ξεκινά

Last Sunday, I shot the pilot episode for a web series that has been in my mind for a long time, for the Film Engineering platform. It is Modus Operandi, in which I meet with other filmmakers and discuss their methods of work.

In the first episode, guest Paris Patsouridis, a true film engineer (an electrical engineer and a filmmaker), talks about his M.O., as well as the new short film he is about to shoot, Bourbon With Milk.

Thus, I am currently doing something that I haven’t done for a long time: editing. The first episode of Modus Operandi will soon be with you.

Την Κυριακή που μας πέρασε, γύρισα το πιλοτικό επεισόδιο της διαδικτυακής σειράς που καιρό τώρα σκεφτόμουν να ξεκινήσω για την πλατφόρμα Film Engineering. Πρόκειται για τη Modus Operandi, στην οποία συζητώ με άλλους κινηματογραφιστές για τον τρόπο που δουλεύουν.

Στο πρώτο επεισόδιο, καλεσμένος είναι ο Παρης Πατσουρίδης, ένας αληθινός film engineer (ηλεκτρολόγος μηχανικός και σκηνοθέτης), που μού μιλά τόσο για το M.O. του όσο και για τη νέα μικρού μήκους ταινία που ετοιμάζει, το Bourbon Με Γάλα.

Έτσι, αυτές τις μέρες κάνω κάτι που έχω πάρα πολύ καιρό να κάνω: μοντάζ. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς Modus Operandi θα είναι σύντομα κοντά σας.

Analysing films: foreword

Αναλύοντας ταινίες: εισαγωγή

Chinatown plot diagram

I am starting a series of posts about the process I undertake every time I analyse a film in order to study its structure.

My goal is to publish one of these per week. Their subjects are the following steps of the aforementioned process:

1. Writing the step-outline
2. Distinguishing the sequences
3. Mapping the hero’s journey
4. Distilling the theme
5. Writing the synopsis
6. Writing the logline

The above links will gradually start working, as soon as each article gets published.

Ξεκινώ μια σειρά άρθρων με θέμα τη διαδικασία που ακολουθώ κάθε φορά που αναλύω μια ταινία για να μελετήσω τη δομή της.

Στόχος μου είναι να αναρτώ ένα τέτοιο άρθρο κάθε εβδομάδα. Τα θέματα των άρθρων αυτών είναι τα εξής βήματα της παραπάνω διαδικασίας:

1. Γράφοντας την σκαλέτα
2. Διακρίνοντας τις σεκάνς
3. Χαρτογραφώντας το ταξίδι του ήρωα
4. Αποστάζοντας το θέμα
5. Γράφοντας τη σύνοψη
6. Γράφοντας το logline

Οι παραπάνω σύνδεσμοι θα ενεργοποιούνται σταδιακά, όταν αναρτάται το αντίστοιχο άρθρο τους.