Scheduling

Προγραμματίζοντας

Lately, my weekly schedules look like this: Τελευταία, τα εβδομαδιαία προγράμματα μου δείχνουν κάπως έτσι:

mindmap

The mind map form relaxes me, compared to a strict tasklist. The intense colourcoding reminds me of nursery school and gets me in touch with a more playful self. Η μορφή του χάρτη του νου με χαλαρώνει, έναντι της αυστηρής λίστας. Η έντονη χρωματική κωδικοποίηση μού θυμίζει νηπιαγωγείο και με φέρνει σε επαφή με έναν πιο παιχνιδιάρη εαυτό μου.

The first album of Palio Flaski

Ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος Palio Flaski

photo-palio-flaski

A few weeks ago, the Greek band Palio Flaski released its first album, under the name of Teapot.

I am especially moved by the event, since the group’s guitarist is a childhood friend and co-member of the heavy metal school band that rocked the world back in the 90s -in our hearts, at least.

I am glad that Nicholas continues his musical activities, especially in a band of which the sound is very different than anything else.

Palio Flaski’s sound is dark and particular, due to its hoarse and emotional lower-register vocals, as well as an unprecedented use of bouzouki and baglama.

The aesthetic result and the English lyrics take you on a journey to the world of Palio Flaski, a world that feels like a parallel universe, inaccessible and wonderful.

It is definitely not everyone’s cup of tea, nor does it intend to be. Its sound’s particularity will be reached by a particular audience.

The Teapot album can be streamed or downloaded for free here.

Visit the band’s Facebook page for more.

Πριν λίγες εβδομάδες, το συγκρότημα Παλιό Φλασκί έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο Teapot.

Η δική μου συγκίνηση για το γεγονός είναι ιδιαίτερη, καθώς ο κιθαρίστας του συγκροτήματος είναι παιδικός φίλος και μάλιστα συνοργανοπαίκτης στο λυκειακό χέβι μέταλ σχήμα που άφησε εποχή στα 90s -μέσα στις καρδιές μας, τουλάχιστον.

Χαίρομαι πολύ που ο Νικόλας συνεχίζει τις μουσικές του δραστηριότητες και μάλιστα σε ένα συγκρότημα με ήχο εντελώς έξω από τα συνηθισμένα.

Ο ήχος του Παλιού Φλασκιού είναι σκοτεινός και ιδιαίτερος, χάρη στα βαθιά και βραχνά φωνητικά του, αλλά και σε μια πρωτοφανή και εξαιρετική χρήση του μπουζουκιού και του μπαγλαμά.

Το μουσικό αποτέλεσμα και ο αγγλικός στίχος είναι κάτι που σε ταξιδεύει στον κόσμο του Παλιού Φλασκιού, κόσμο που μάλλον αποτελεί σύμπαν παράλληλο, άπιαστο, και γοητευτικό.

Σίγουρα δεν είναι όλων το cup of tea και σίγουρα ούτε σκοπεύει να είναι. Η ιδιαιτερότητα του ήχου θα αγκαλιάσει και ιδιαίτερη μερίδα ακροατών.

Ο δίσκος Teapot διατίθεται δωρεάν για streaming και download εδώ.

Επισκεφτείτε τη σελίδα της μπάντας στο Facebook για περισσότερα.

Modus Operandi begins

Το Modus Operandi ξεκινά

Last Sunday, I shot the pilot episode for a web series that has been in my mind for a long time, for the Film Engineering platform. It is Modus Operandi, in which I meet with other filmmakers and discuss their methods of work.

In the first episode, guest Paris Patsouridis, a true film engineer (an electrical engineer and a filmmaker), talks about his M.O., as well as the new short film he is about to shoot, Bourbon With Milk.

Thus, I am currently doing something that I haven’t done for a long time: editing. The first episode of Modus Operandi will soon be with you.

Την Κυριακή που μας πέρασε, γύρισα το πιλοτικό επεισόδιο της διαδικτυακής σειράς που καιρό τώρα σκεφτόμουν να ξεκινήσω για την πλατφόρμα Film Engineering. Πρόκειται για τη Modus Operandi, στην οποία συζητώ με άλλους κινηματογραφιστές για τον τρόπο που δουλεύουν.

Στο πρώτο επεισόδιο, καλεσμένος είναι ο Παρης Πατσουρίδης, ένας αληθινός film engineer (ηλεκτρολόγος μηχανικός και σκηνοθέτης), που μού μιλά τόσο για το M.O. του όσο και για τη νέα μικρού μήκους ταινία που ετοιμάζει, το Bourbon Με Γάλα.

Έτσι, αυτές τις μέρες κάνω κάτι που έχω πάρα πολύ καιρό να κάνω: μοντάζ. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς Modus Operandi θα είναι σύντομα κοντά σας.

Analysing films: foreword

Αναλύοντας ταινίες: εισαγωγή

Chinatown plot diagram

I am starting a series of posts about the process I undertake every time I analyse a film in order to study its structure.

My goal is to publish one of these per week. Their subjects are the following steps of the aforementioned process:

1. Writing the step-outline
2. Distinguishing the sequences
3. Mapping the hero’s journey
4. Distilling the theme
5. Writing the synopsis
6. Writing the logline

The above links will gradually start working, as soon as each article gets published.

Ξεκινώ μια σειρά άρθρων με θέμα τη διαδικασία που ακολουθώ κάθε φορά που αναλύω μια ταινία για να μελετήσω τη δομή της.

Στόχος μου είναι να αναρτώ ένα τέτοιο άρθρο κάθε εβδομάδα. Τα θέματα των άρθρων αυτών είναι τα εξής βήματα της παραπάνω διαδικασίας:

1. Γράφοντας την σκαλέτα
2. Διακρίνοντας τις σεκάνς
3. Χαρτογραφώντας το ταξίδι του ήρωα
4. Αποστάζοντας το θέμα
5. Γράφοντας τη σύνοψη
6. Γράφοντας το logline

Οι παραπάνω σύνδεσμοι θα ενεργοποιούνται σταδιακά, όταν αναρτάται το αντίστοιχο άρθρο τους.

What I enjoyed in Black Snake Moan

Τι μού άρεσε στο Black Snake Moan

I did not expect to be impressed by a film about how an old bluesman (Samuel Jackson) straightens up a sex-hungry nymphet (Christina Ricci) by chaining her to his old radiator.

(Thinking about it, I should probably expect some impression…)

I am glad that my small expectations were false. Here are the things I liked in this movie:

1. The story is insane, but realistic and -actually- really good.

2. Despite the extremity of the situation, the characters are very real and believable, a fortunate result of good screenwriting, directing, and acting.

Δεν περίμενα να μού κάνει ιδιαίτερη εντύπωση μια ταινία με υπόθεση το πώς ένας γεροπαράξενος μπλουζίστας (Samuel Jackson) βάζει στον ίσιο δρόμο ένα αχόρταγο για σεξ νυμφίδιο (Christina Ricci) δένοντάς το με αλυσίδα από το παλιό του καλοριφέρ.

(Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως θα έπρεπε να μού κάνει μια κάποια εντύπωση…)

Χαίρομαι που διαψεύστηκαν οι μικρές προσδοκίες μου. Συνοπτικά, να τα πράγματα που μού άρεσαν στην ταινία αυτή:

1. Το στόρυ είναι θεοπάλαβο, αλλά αληθοφανές και άψογα χτισμένο δραματουργικά.

2. Ομοίως, παρά τις ακραίες καταστάσεις, οι χαρακτήρες είναι επίσης αληθινοί και απόλυτα πιστευτοί, αποτέλεσμα πετυχημένου συνδυασμού σεναρίου, σκηνοθεσίας, και ηθοποιών.

3. The acting is great, coming from the two protagonists, as well as the supporting characters.

Christina Ricci courageously commits to a very demanding role, both dramatically and physically. Her slow motion shot where she runs away only to be  yanked back by the chain around her waist is unforgettable, as is  the speed in which she removes her top before the stunned grocery boy. More than anything, though, she manages to deliver Rae’s pain with a very moving performance.

Samuel Jackson is superb -as always- in the part of the self-appointed preacher with his own demons, filling him with rage and fear (and relating to the film’s title).

John Cothran is another gem, in the role of the local reverend.

3. Η ηθοποιία είναι θαυμάσια, τόσο από τους δύο πρωταγωνιστές, όσο και από τους χαρακτήρες που τούς πλαισιώνουν.

Η Κριστίνα Ρίτσι τα δίνει όλα, σε έναν ρόλο έκπληξη, με τρομερές δραματικές -και σωματικές- απαιτήσεις. Το πλάνο αργής κίνησης όπου πάει να ξεφύγει τρέχοντας και η αλυσίδα την τραβά πίσω είναι αξέχαστο, όπως αξέχαστη είναι και η ταχύτητα που ξεφορτώνεται το μπλουζάκι της μπροστά στον σαστισμένο πιτσιρικά που κουβαλά τα ψώνια. Πάνω από όλα, όμως, αποδίδει συγκινητικά τον πόνο της βασανισμένης Rae.

Ο Σάμιουελ Τζάκσον, εξαιρετικός όπως πάντα, είναι σκέτη απόλαυση στον ρόλο του αυτόκλητου ιεροκήρυκα με τούς δικούς του δαίμονες που τον γεμίζουν φόβο και οργή (και συνδέονται με τον τίτλο της ταινίας).

Διαμάντι και ο Τζων Κόθραν (John Cothran), στον ρόλο του ιερέα.

3. The story’s finale is happy yet believable. Rae marries her sweetheart, still carrying her sex addiction; her maturity lies on the fact that she has learnt to deal with it. Moreover, having grown stronger, she can even help her troubled sweetheart (Justin Timberlake) with his own demons.

4. The moral of the story is there to empower us. The movie ends with the statement that fear will always knock on our door. It is our responsibility to stand our ground, by making the choice of being present and mindful, instead of fleeing into addiction and escapism.

3. Το φινάλε είναι αίσιο, χωρίς να είναι ηλιθίως παραμυθένιο. Η Rae παντρεύεται τον αγαπητικό της, ενώ συνεχίζει να κουβαλά τον εθισμό της στο σεξ· η ωριμότητά της βρίσκεται στο ότι έχει μάθει πλέον να τον αντιμετωπίζει. Επιπλέον, έχοντας χειραφετηθεί η ίδια, μπορεί πια να βοηθήσει και τον σύντροφό της (Justin Timberlake) να ξεπεράσει το δικό του πρόβλημα.

4. Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας σκοπεύει να μας ενδυναμώσει όχι να μας νανουρίσει. Η ταινία τελειώνει με το συμπέρασμα ότι ο φόβος πάντα θα μάς χτυπά την πόρτα. Είναι η δική μας δουλειά να σταθούμε στο ύψος της κάθε περίστασης, επιλέγοντας να είμαστε παρόντες και με επίγνωση, αντί να βρίσκουμε καταφύγιο στον εθισμό και τη φυγή.

Have you seen this film? Do you agree with me? Leave your comments below. Έχεις δει αυτή την ταινία; Συμφωνείς μαζί μου; Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο παρακάτω.

Film Engineering gets independent

Το Film Engineering ανεξαρτητοποιείται

Film Engineering header image

Almost two years ago, I started publishing filmmaking-related posts on the weblog of the present website. A few months ago, I changed my website’s name into Film Engineering and it continued hosting my work as well as the blog.

Something felt wrong, though. I could -and still can- tell that Film Engineering needs its own space, in order to develop into something more than a personal blog. My dream about F.E. is that it will become a point of reference and interaction for the filmmaking community, be it Greek-speaking or not.

Therefore, I take the first steps towards this direction, granting it its independence and separating it from my personal website (which gets back its name).

With lots of love, I present to you the new Film Engineering, the first bilingual blog on filmmaking, in Greek and English. I hope you will love it, too.

Πριν δύο χρόνια περίπου, ξεκίνησα να δημοσιεύω αναρτήσεις για το filmmaking στο ιστολόγιο του προσωπικού μου ιστότοπου. Πριν από λίγους μήνες, μετονόμασα τον ίδιο τον ιστότοπο σε Film Engineering, συνεχίζοντας να φιλοξενώ εκεί τόσο τη δουλειά μου όσο και το ιστολόγιο.

Ωστόσο, κάτι δεν με ικανοποιούσε. Θεωρούσα -και θεωρώ- ότι το Film Engineering είναι κάτι που χρειάζεται τον δικό του χώρο, για να αναπτυχθεί σε κάτι περισσότερο από ένα προσωπικό blog. Το όνειρό μου για το F.E. είναι να αποτελέσει σημείο αναφοράς και αλληλεπίδρασης μιας κοινότητας κινηματογραφιστών, ελληνόφωνων και μη.

Έτσι, κάνω τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, χαρίζοντάς του την ανεξαρτησία του και διαχωρίζοντάς το από τον προσωπικό μου ιστότοπο (ο οποίος παίρνει πίσω το αρχικό του όνομα).

Με πολλή αγάπη, σας παρουσιάζω το νέο Film Engineering, το πρώτο δίγλωσσο ιστολόγιο περί filmmaking, σε ελληνικά και αγγλικά. Ελπίζω ότι θα το αγαπήσετε και εσείς.