Impro film: why I got stuck

Αυτοσχεδιαστική ταινία: γιατί κόλλησα

My mistake so far

As I have already mentioned in earlier occasions (like at the end of this post), I am currently working on a film developed through improvisation with the actors.

I keep saying this, don’t I? Nevertheless, the whole process is evolving very slowly. Why, though?

I see two reasons for the procrastination: first, my limited experience on the process; I am making it up as I go along, with all the ensuing problems. Second, my fear of facing the chaotic unknown of a film developed through improvisation.

One result of the previous two factors is a mistake that I have repeatedly been making, during the last few months. I recently realised it and I am sharing it with you.

It is a simple mistake: I am trying to work the plot with my actor.

For months, scared for not having solved the film’s plot, confused about how much control I have to keep and and how much I have to give to the actors, I keep discussing the film’s plot with my main actor.

It is a mistake. Even if the film has improvisational elements, it is not the actor’s job to help me figure the plot out. Sharing plot anxieties with her only contributes to her torment and to me avoiding my responsibilities as a storyteller.

This means that I am not to discuss with my actor the sequence of scenes or whether I need them. Scary though it may be, it is something I have to decide for and by myself.

Therefore, how am I to make my improvisational film? What is the procedure that can actually produce results? More specifically, how am I to work with an actor?

The solution: step one

An actor can help with the building of two important narrative elements: a character and a scene.

The first step is the building of a character. It is something I can start from, without any prior work, through discussions and improvisation with the actor. I don’t need to have a clear plot, yet.

An important condition, though, is to aim for a character with dramatic prospects: she must have the inner conflict and personality traits that will propel her into trouble, almost instantly. Trouble will lead to plot!

This is the secret!

Bonus geeky metaphor

A geeky equivalent, using mathematics: I want to create, in collaboration with the actor, a function f(x). By feeding this function with several stimuli x, I will get results y in return, according to the equation y = f(x).

The mistake I have been doing is asking the actor not only to work the function, but also to make up the x stimuli, that is the several plot points. That was inappropriate!

The solution: step two

The second step is to sit and design some first plot for the story, as well as answer a few questions. What is the genre of the film? What is the everyday life of the protagonist? What kind of situations (see “trouble”) I can put her through? What other characters do I need? What is the story’s main trouble? What happens at the end of the story?

These are the same steps that I would take, while writing any other story, until I came up with the first draft of a synopsis. I am not writing dialogue and specific actions, since I am eager to work these with the actors! I make an scene-by-scene outline for the whole story.

The solution: step three

Having decided on the scenes needed, I meet with the actors, again, and I let them play within the scene’s frame. I give them x and get y in return.

It looks great -as a theory. I am very curious to see if the plan will work or if it will crash and burn.

More about this, in a future blog post.

Το ως τώρα λάθος μου

Όπως έχω αναφέρει σε παλιότερες στιγμές (όπως στο τέλος αυτής της ανάρτησης), αυτόν τον καιρό δουλεύω μια ταινία που αναπτύσσεται μέσω αυτοσχεδιασμού με τους ηθοποιούς.

Συνέχεια το λέω, ε; Ωστόσο, η όλη διαδικασία προχωρά πολύ αργά. Γιατί όμως;

Βρίσκω δύο λόγους για την κωλυσιεργία: Πρώτον, την μικρή μου εμπειρία πάνω στη διαδικασία· επινοώ τη διαδικασία μόνος μου, με όλα τα προβλήματα που αυτό επιφέρει. Δεύτερον, τον φόβο μου να αντιμετωπίσω το χαοτικό άγνωστο μιας ταινίας που αναπτύσσεται με αυτοσχεδιασμό.

Ένα από τα αποτελέσματα των δύο αυτών παραγόντων είναι ένα λάθος που κάνω τους τελευταίους μήνες, επανειλημμένως. Το συνειδητοποίησα πρόσφατα και το μοιράζομαι μαζί σας.

Το λάθος είναι πολύ απλό: προσπαθώ να δουλέψω την πλοκή μαζί με την ηθοποιό μου.

Εδώ και μήνες, φοβισμένος που δεν έχω λύσει την πλοκή της ταινίας, μπερδεμένος με το πόσο έλεγχο πρέπει να κρατήσω και πόσο να δώσω στους ηθοποιούς, επιστρέφω ξανά και ξανά σε συζητήσεις, με τη βασική ηθοποιό μου, γύρω από την πλοκή της ιστορίας.

Είναι λάθος. Ακόμη και αν η ταινία έχει αυτοσχεδιαστικά στοιχεία, δουλειά της ηθοποιού δεν είναι να με βοηθήσει να βρω την πλοκή. Μοιραζόμενος μαζί της τις τρύπες της πλοκής, απλώς ταλαιπωρώ την ηθοποιό και αποφεύγω να αναλάβω τις ευθύνες μου.

Αυτό σημαίνει ότι, με την ηθοποιό μου, δε θα συζητήσω τη σειρά των σκηνών ή το τι σκηνές χρειάζομαι. Όσο και αν με τρομάζει, αυτό πρέπει να το βρω και να το αποφασίσω μόνος μου.

Τι να κάνω, λοιπόν, αν θέλω να φέρω εις πέρας την αυτοσχεδιαστική μου ταινία; Ποια είναι η διαδικασία που μπορεί να αποδώσει αποτελέσματα; Συγκεκριμένα, πώς μπορώ να δουλέψω με έναν ηθοποιό;

Η λύση: βήμα πρώτο

Ο ηθοποιός μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά στο να χτιστούν δύο σημαντικά στοιχεία της αφήγησης: ένας χαρακτήρας και μία σκηνή.

Το πρώτο βήμα της δουλειάς είναι το χτίσιμο ενός χαρακτήρα. Μπορώ να ξεκινήσω από αυτό, χωρίς άλλη προαπαιτούμενη εργασία, μέσα από συζητήσεις και αυτοσχεδιασμούς με την πρωταγωνίστρια. Δε χρειάζεται να έχω ακόμη σαφή πλοκή.

Σημαντική προϋπόθεση, όμως, είναι να στοχεύω σε ένα χαρακτήρα με προοπτικές: να εχει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα χαρακτηριστικά που θα τον βάλουν σχεδόν αμέσως σε μπελάδες. Οι δε μπελάδες θα οδηγήσουν στην πλοκή!

Αυτό είναι το μυστικό!

Μπόνους: μια αναλογία

Και μια αναλογία με τα μαθηματικά, για τους σπασίκλες: ζητώ να δημιουργήσω, σε συνεργασία με τον ηθοποιό, μια συνάρτηση f(x). Αυτή, τροφοδοτώντας τη με διάφορα ερεθίσματα x, θα μού δίνει αποτελέσματα y, βάσει της σχέσης y = f(x).

Το λάθος που έκανα, ως τώρα, είναι ότι ζητούσα από τον ηθοποιό όχι μόνο να λειτουργεί τη συνάρτηση, αλλά να επινοεί και τα ερεθίσματα x, δηλαδή τα διάφορα βήματα της πλοκής. Ε, όχι!

Η λύση: βήμα δεύτερο

Το δεύτερο βήμα, λοιπόν, είναι να κάτσω και να δομήσω μια πρώτη πλοκή για την ιστορία και να απαντήσω κάποια ερωτήματα. Τι είδους ταινία θα είναι; Ποια είναι η καθημερινότητά της πρωταγωνίστριας; Σε τι καταστάσεις (βλ. “μπελάδες”) μπορώ να τη βάλω; Τι άλλους χαρακτήρες χρειάζομαι; Ποιος θα είναι ο βασικός μπελάς της ταινίας; Τι τέλος μπορεί να έχει η ιστορία;

Πρόκειται, δηλαδή, για τις ίδιες ενέργειες που θα έκανα αν έγραφα οποιαδήποτε ιστορία, μέχρι να καταλήξω στο πρώτο ντραφτ μιας σύνοψης. Προσοχή! Δε γράφω σενάριο και διαλόγους, καθώς αυτό θέλω να το δουλέψω με τους ηθοποιούς! Κατασκευάζω, όμως, έναν σκελετό (outline) της ιστορίας, σκηνή σκηνή.

Η λύση: βήμα τρίτο

Έχοντας αποφασίσει τι σκηνές χρειάζομαι, συναντώ ξανά τους ηθοποιούς και τους αφήνω να παίξουν στο πλαίσιο της κάθε σκηνής. Τους τροφοδοτώ με x για να μού δίνουν y.

Ωραίο ακούγεται -ως θεωρία. Είμαι πολύ περίεργος να δω αν το σχέδιο θα δουλέψει ή αν θα φάω τα μούτρα μου.

Αυτό, όμως, σε επόμενη ανάρτηση.

Saving and organising ideas

Αποθηκεύοντας και οργανώνοντας ιδέες

Photo of old wooden drawers.

A writer friend recently emailed me, asking how I organise my writing material. Here is her question:

I haven’t quite figured out “where” to write my creative stuff – do you put everything on the laptop electronically or do you use paper/cards/etc?!? any useful tips?! I’ve got bits of character and story but they’ve been going into my “current notebook” which isn’t really where I want them to be… I just don’t know where to move to successfully 🙂

Thanks, Francesca!

Funny she should ask this, because I have been recently having many thoughts on the most effective idea-organising system. Not sure I nailed it, but here are the 3 steps that help me organise my writing work quite satisfactorily:

1. Grabbing

The first step is to grab the idea right after it appears. One has to note the idea down as soon as possible or experience the “Memento” effect. I don’t know the scientific explanation; it seems that ideas stick to the short-term memory for a minute or so and then disappear.

Often, while walking or driving, I get a line of dialogue or a visual gag or a character trait. I jot it down on little pieces of paper (after pulling over!!!) or -more often- I record the idea onto my mobile phone’s voice recorder.

Another option would be typing the idea directly to the computer, but usually this is too much of a hassle. At this first step, one needs quick solutions.

2. Computerisation

The second step is to file this idea somewhere on the computer. Transcribe the audio recordings and type the penned ideas on a computer file. I am sure there are several ways of doing this and I have tried a couple.

One way is to open a .txt file for each new idea. Give the file a relevant name (I use abbreviations like ID if it’s a story idea, GAG if it’s a gag, COM if it’s a standup comedy idea, et al.) and write the idea down, without attempting to develop or better it. Close the file and put it in an Ideas folder, on your computer. If the idea gets expanded, you can continue writing on the same file.

I have been using this method for a while, but I find disturbing the process of adding to the file of the original idea. As the project develops, the first notes disappear, as more and more notes get piled up on the same file. Some people may find that this is okay, but I don’t seem to like it.

So, I have recently started using the method of the Spark File, as described by writer Steven Johnson. Johnson suggests keeping all newborn ideas in one large document. This document is where one stores ideas, but without developing them. (For more details, read here.)

I think that it is nice to have all the prime ideas stored in a linear document and developed separately. Not really feeling the term Spark File, though, I prefer calling it Scratchpad.

I still haven’t solved an issue, though. I rarely transcribe my audio recordings! It is a habit I still haven’t adopted. I suppose the only way is to pencil a time of the week, an hour or so, to do just that. Oh, well…

3. Development

Soon, some of the ideas return for more; more gags on the same idea pop up in mind, maybe some plot points, maybe some character traits -all related to the same project.

Obviously, the idea is screaming for development. This means that I should open a separate folder, for this project only. It doesn’t mean that I am forcing myself to complete the idea. It only means I do not want to develop the idea on the Scratchpad.

Well, this is it. I hope I helped Francesca, as well as some of you. Don’t hesitate to write your opinion on organising ideas, as I am very keen to know what works for other people.

Happy writing!

Μια φίλη σεναριογράφος μού έγραψε πρόσφατα, ρωτώντας πώς οργανώνω τα γραπτά μου. Ορίστε η ερώτησή της:

Δεν έχω ακόμη βρει “πού” να σημειώνω τα γραπτά μου – εσύ βάζεις τα πάντα στο λάπτοπ ή χρησιμοποιείς χαρτί/κάρτες/κλπ;!; Καμιά χρήσιμη συμβουλή; Έχω κομμάτια των χαρακτήρων και της ιστορίας, αλλά τα σημειώνω απλώς στο τρέχον σημειωματάριό μου, που δεν είναι αυτό ακριβώς που θέλω να συμβαίνει… Απλώς δεν ξέρω πού να τα μεταφέρω αποτελεσματικά 🙂

Ευχαριστώ, Φραντσέσκα!

Ωραία σύμπτωση που το ρώτησε, διότι εδώ και κάποιο καιρό βάζω αρκετή σκέψη στο ποιο είναι το πιο αποδοτικό σύστημα οργάνωσης ιδεών. Δεν είμαι σίγουρος αν το έχω βρει, αλλά ορίστε 3 βήματα που με βοηθούν να οργανώνω τα γραπτά μου αρκετά αποδοτικά:

1. Σημείωση

Το πρώτο βήμα είναι να σημειώνεις την ιδέα με το που εκείνη εμφανίζεται. Αν δεν σημειώσεις την ιδέα σχεδόν αμέσως, είναι πολύ πιθανό να βιώσεις το φαινόμενο “Memento.” Δεν ξέρω την επιστημονική εξήγηση· φαίνεται ότι οι ιδέες κάθονται για λίγο στη βραχύχρονη μνήμη και μετά εξαφανίζονται.

Συχνά, ενώ περπατώ ή οδηγώ, μού έρχεται μια ατάκα ή ένα οπτικό γκαγκ ή ένα στοιχείο κάποιου χαρακτήρα. Το σημειώνω γρήγορα σε μικρά κομμάτια χαρτιού (αφού παρκάρω!!!) ή -πιο συχνά- ηχογραφώ την ιδέα στο κινητό μου τηλέφωνο.

Άλλη επιλογή είναι να δακτυλογραφείς την ιδέα κατευθείαν στον υπολογιστή, αλλά συνήθως αυτό είναι μπελάς. Στο πρώτο αυτό βήμα, χρειάζεσαι γρήγορες λύσεις.

2. Μηχανογράφηση

Το δεύτερο βήμα είναι να αρχειοθετήσεις την ιδέα κάπου στον υπολογιστή. Μετάφερε τις ηχογραφημένες σημειώσεις και δακτυλογράφησε τα χειρόγραφα σε ένα αρχείο κειμένου. Είμαι σίγουρος ότι αυτό μπορεί να γίνει με πολλές μεθόδους και έχω δοκιμάσει μερικές.

Μια μέθοδος είναι να ανοίξεις ένα αρχείο .txt για κάθε νέα ιδέα. Δώσε στο αρχείο ένα σχετικό όνομα (εγώ χρησιμοποιώ συντομογραφίες όπως ID αν είναι ιδέα για ιστορία, GAG αν είναι γκαγκ, COM αν είναι κάποιο αστείο για standup comedy, κ.α.) και γράψε την ιδέα χωρίς να προσπαθείς να την αναπτύξεις ή να τη βελτιώσεις. Κλείσε το αρχείο και βάλε το σε ένα φάκελο με τίτλο Ιδέες, στον υπολογιστή. Αν θελήσεις να προσθέσεις στοιχεία, μπορείς να συνεχίσεις να γράφεις στο ίδιο αρχείο.

Έχω χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο για λίγο, αλλά βρίσκω ενοχλητικό το να προσθέτω στο αρχείο της αρχικής ιδέας. Καθώς το πρότζεκτ αναπτύσσεται, οι πρώτες σημειώσεις εξαφανίζονται, καθώς όλο και περισσότερες σημειώσεις μαζεύονται στο ίδιο αρχείο. Μερικοί μπορεί να μη βρίσκουν πρόβλημα με αυτό, αλλά εμένα δε μου πολυαρέσει.

Συνεπώς, ξεκίνησα πρόσφατα να χρησιμοποιώ τη μέθοδο του Spark File, όπως την περιγράφει ο συγγραφέας Στήβεν Τζώνσον. Ο Τζώνσον προτείνει να κρατάμε όλες τις νεογέννητες ιδέες σε ένα μεγάλο αρχείο κειμένου. Σε αυτό το αρχείο, σημειώνουμε τις ιδέες, αλλά δεν τις αναπτύσσουμε. (Για περισσότερες λεπτομέρειες, διαβάστε εδώ.

Νομίζω ότι είναι ωραίο να έχεις όλες τις πρώτες ιδέες φυλαγμένες με γραμμικό τρόπο σε ένα αρχείο και να τις αναπτύσσεις ξεχωριστά. Μην κατανοώντας ιδιαίτερα τον όρο Spark File, ωστόσο, προτιμώ να το ονομάζω Scratchpad (πρόχειρο).

Υπάρχει, βέβαια, ένα θεματάκι που ακόμη δεν έχω λύσει. Σπανίως δακτυλογραφώ τις ηχητικές μου σημειώσεις! Είναι μια συνήθεια που ακόμη δεν έχω υιοθετήσει. Υποθέτω ότι ο μόνος τρόπος είναι να βάζω στο πρόγραμμα μια ώρα την εβδομάδα για να κάνω ακριβώς αυτό.

3. Ανάπτυξη

Σύντομα, κάποιες από τις ιδέες επιστρέφουν· περισσότερα γκαγκ πάνω στην ίδια ιδέα έρχονται στο νου, ίσως κάποια στοιχεία πλοκής, ίσως κάποια στοιχεία χαρακτήρα -όλα σχετικά με το ίδιο πρότζεκτ.

Προφανώς, η ιδέα με προσκαλεί να την αναπτύξω. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ανοίξω ένα ξεχωριστό φάκελο, ειδικά για το πρότζεκτ αυτό. Δε σημαίνει ότι πρέπει να ολοκληρώσω την ανάπτυξη της ιδέας. Σημαίνει απλώς ότι δε θέλω να αναπτύξω την ιδέα στο scratchpad.

Αυτά είχα να πω. Ελπίζω να βοήθησα τη Φραντσέσκα, όπως και κάποιους από σας. Μη διστάσετε να γράψετε τη δική σας μέθοδο για να οργανώνετε ιδέες, καθώς θέλω πολύ να ξέρω τι λειτουργεί για τους άλλους.

Καλό γράψιμο!