Discussing character stakes

Συζητώντας τα ρίσκα του χαρακτήρα

During a break from the shoot, Maria and I are discussing what is most painful for her character to lose as a bet. Not totally irrelevant to the film’s plot… Κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος από το γύρισμα, η Μαρία και εγώ συζητάμε για το τι είναι πιο οδυνηρό να χάσει ο χαρακτήρας της σε στοίχημα. Όχι εντελώς άσχετο με την πλοκή της ταινίας…

Why I am opening my work-in-progress to the public

Γιατί ανοίγω προς το κοινό τη διαδικασία εργασίας μου

Self portrait with laptop, in kitchen.

When I watch or read interviews of creative people, I notice that what is usually discussed is the result of their work, while the work process itself is rarely mentioned. Anyone having created anything, from an omelette to the Sistine Chapel fresco, knows that the creative process has phases very different to the final, glossy result reaching the audience. The route has not only highways, but also dead ends; not only triumphs, but disappointments, too.

I think it is very important that this process gets out to the public, with as much sincerity as possible. As a member of the public, there is nothing that makes me feel closer to an artist (and nothing that teaches me more about the artist’s path) than his or her confessions of doubt, fear, and the difficulties of the creative process, as well as the ways that these obstacles get transcended.

The image that we usually want to show to the outside is a clean and ascending curve of success, from the beginning of an oeuvre to its closure. This image may provoke the public’s awe towards an artist’s genius, but I doubt that it strongly relates to the reality of the creative process.

Of course, I am no exception: a part of me wants to share only triumphs and hide the disappointing dead ends. This part will always fight to convince me not to share some of my experiences -and many times it will succeed. (Sometimes, it will be right; the point is describing the turning points of the creative process, not disclosing personal melodrama.)

The rest of my parts, though, have decided that I share with you the stages of my work, as often and as sincerely as possible. Not because I possess the secret formula of success, but because I want to contribute a step towards the dissolution of the creative process’s myths, at least as much as my experience is concerned.

Moreover, let’s not kid ourselves: I want you to get familiar with my work!

I hope this opening from my part will provoke your interest and encourage some dialogue.

Βλέποντας συνεντεύξεις δημιουργών, σε εφημερίδες και βίντεο, παρατηρώ ότι συζητιέται κατά κόρον το αποτέλεσμα της εργασίας τους, αλλά σπανίως γίνεται κουβέντα για την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Οποιοσδήποτε έχει δημιουργήσει οτιδήποτε, από αυγά τηγανητά μέχρι την νωπογραφία της Cappella Sistina, γνωρίζει ότι η δημιουργική διαδικασία έχει φάσεις που καμία σχέση δεν έχουν με το τελικό, ιλλουστρασιόν αποτέλεσμα που φτάνει στο κοινό. Είναι μια διαδρομή που δεν έχει μόνο λεωφόρους, αλλά και αδιέξοδα· δεν έχει μόνο θριάμβους, αλλά και απογοητεύσεις.

Θεωρώ πολύ σημαντικό το να κοινοποιείται η διαδικασία της δημιουργίας με όσο γίνεται μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Ως δέκτη, τίποτα δε με κάνει να νιώθω τόσο κοντά σε κάποιον δημιουργό (και τίποτα δε μου διδάσκει τόσα πολλά για τον δρόμο της δημιουργίας) όσο οι εκμυστηρεύσεις του για τις αμφιβολίες, τις αγωνίες και τις δυσκολίες της δημιουργικής διαδικασίας, καθώς και οι τρόποι που χρησιμοποίησε για να τις ξεπεράσει.

Η εικόνα που θέλουμε, βέβαια, να δείχνουμε προς τα έξω είναι μια καθαρή καμπύλη επιτυχίας, ομαλή και ανοδική, από την αρχή ενός έργου ως την ολοκλήρωσή του. Αυτή η εικόνα προκαλεί, ίσως, το δέος του κοινού μπροστά στην υποτιθέμενη μεγαλοφυία ενός καλλιτέχνη, αλλά νομίζω ότι δεν ανταποκρίνεται και πολύ στην πραγματικότητα της δημιουργικης διαδικασίας.

Φυσικά, δεν αποτελώ εξαίρεση: ένα μέρος του εαυτού μου θέλει να μοιράζεται με το κοινό μόνο τους θριάμβους, αποκρύπτοντας τα αδιέξοδα και τις απογοητεύσεις. Αυτό το κομμάτι μου θα παλεύει πάντα να με πείσει να μη μοιραστώ κάποιες από τις εμπειρίες μου -και πολλές φορές θα τα καταφέρνει. (Κάποιες φορές, μάλιστα, θα έχει και δίκιο· το ζητούμενο είναι να περιγράψω τα σημεία καμπής της δημιουργικής διαδικασίας, όχι να γίνω ψυχαναλυτικά και μελοδραματικά προσωπικός.)

Τα υπόλοιπα κομμάτια μου, όμως, αποφάσισαν να μοιράζομαι μαζί σας τα στάδια της εργασίας μου, με τη μεγαλύτερη δυνατή συχνότητα και ειλικρίνεια. Όχι επειδή κατέχω τη μυστική φόρμουλα της επιτυχίας, αλλά επειδή επιθυμώ να συμβάλω κατά ένα βήμα στη διάλυση των μύθων της τέλειας δημιουργικής διαδικασίας, όσον αφορά στη δική μου εμπειρία, τουλάχιστον.

Επιπλέον, ας μην κρυβόμαστε: θέλω να γνωρίσετε τη δουλειά μου όσο καλύτερα γίνεται!

Ελπίζω ότι αυτό το άνοιγμα εκ μέρους μου θα προκαλέσει το ενδιαφέρον σας και θα ενθαρρύνει τον διάλογο μεταξύ μας.

Autumn 2015

Φθινόπωρο 2015

Several toys scattered on and around my laptop.

I am super happy to announce that, a few months now, I have become a father!

My working hours have been radically changed and my schedule has just recently started settling into a slow yet flowing productivity. As August is gradually coming to an end, I prepare my blogging come-back.

First of all, I will be posting more frequently. And that’s a promise. I will keep you up to date with my work in progress, posting lots of pictures and videos from all working stages on my projects.

Second, I am starting a newsletter. By becoming a subscriber, you can receive a selection of my blog’s updates straight into your inbox, along with film making tips, articles I find interesting, and videos collected for your own enjoyment.

I wish everyone a great year.

Love,
G.

Με απερίγραπτη χαρά, ανακοινώνω ότι, εδώ και λίγους μήνες, έχω γίνει πατέρας!

Το πρόγραμμα εργασίας μου έχει περάσει γερές αναθεωρήσεις και μόλις πρόσφατα ξεκίνησε να κατασταλλάζει σε κάτι παραγωγικό. Καθώς, λοιπόν, ο Αύγουστος πλησιάζει στο τέλος του, επανέρχομαι και γω δυναμικά στο μπλογκ μου.

Πρώτον, θα δημοσιεύω πιο συχνά. Το υπόσχομαι. Θα σας κρατώ ενήμερους για τη σε εξέλιξη δουλειά μου, αναρτώντας πολλές φωτογραφίες και βίντεο από τα διάφορα στάδια των πρότζεκτ μου.

Δεύτερον, ξεκινώ ένα newsletter. Μπορείτε να λαμβάνετε μια επιλογή από τις αναρτήσεις του μπλογκ μου κατευθείαν στο inbox σας, μαζί με κινηματογραφικές συμβουλές, άρθρα που βρίσκω ενδιαφέροντα και βίντεο που συλλέγω για την ευχαρίστησή σας.

Εύχομαι σε όλους μια υπέροχη χρονιά.

Αγάπη,
G.

Writing in coffee shops

Γράφοντας σε καφετέρειες

Blogging Giannis, sipping green tea.

The title of David Mamet’s book Writing in Restaurants always came to my mind every time I sat at a coffee shop, in front of my laptop.

Although, due to my very recently having become a parent, I have minimised the hours I spend away from the house -therefore, I prefer writing at home- I managed to get some blogging done, while out with the family and while my son was taking a nap.

Ο τίτλος του βιβλίου του Ντέιβιντ Μάμετ Γράφοντας σε Εστιατόρια πάντα μου ερχόταν στο νου κάθε φορά που καθόμουν σε ένα καφενείο και άνοιγα το λάπτοπ μου.

Παρόλο που, λόγω του ότι πολύ πρόσφατα έγινα πατέρας, έχω ελαχιστοποιήσει τις ώρες που περνώ εκτός σπιτιού -συνεπώς, γράφω πλέον στο σπίτι- κατάφερα να δουλέψω στην αυριανή ανάρτηση του μπλογκ μου, καθώς ήμουν έξω με την οικογένεια και καθώς ο γιος μου έριχνε έναν υπνάκο.