My first play is on its way!

Το πρώτο μου θεατρικό ετοιμάζεται

Happy to announce that last night I finished the treatment of my first play! I emailed to my usual handful of trustworthy colleagues and I am already receiving feedback. Exciting!

The play is called The Dog With Two Heads; it is a black comedy about a psychology student who treats a serial killer, in order to stop him from killing her.

Taking a breath, waiting for feedback, and beginning writing the first draft, very very soon…

Ανακοινώνω πανευτυχής ότι χτες το βράδυ τελείωσα το treatment του πρώτου μου θεατρικού! Το έστειλα στους συνήθεις έμπιστους συναδέρφους και ήδη έχω αρχίσει να παίρνω σημειώσεις και σχόλια. Θαυμάσια!

Το έργο λέγεται Ο Σκύλος Με Τα Δύο Κεφάλια· είναι μια μαύρη κωμωδία για μια φοιτήτρια ψυχολογίας που κουράρει έναν καθ’ έξιν δολοφόνο, ώστε να τον αποτρέψει από το να τη σκοτώσει.

Παίρνω μια ανάσα, περιμένω κι άλλες σημειώσεις, και ξεκινώ τη συγγραφή του πρώτου ντραφτ, πολύ πολύ σύντομα…

Character Biographies

Βιογραφικά Χαρακτήρων

A classic question is: “Do I need to work on my characters, before I start working on the plot?”

I think there is no definite answer. Sometimes yes, other times no. What each one does before beginning plotting out the story is different. There are multiple procedures -often relative to procrastination- that one can indulge in, in order to get started.

I usually look for the plot, first. What happens in the story defines what type of characters I need for the biggest emotional impact possible.

Sometimes, though, I get stuck. I can’t tell what kind of story I am supposed to weave with characters that I don’t know well. This is what happened in the horror screenplay I am currently working on.

I have collected a lot of notes, plus a handwritten 55-page draft, going all the way back to 2009. The draft has several positive elements, but also big problems. The positive are some cool action scenes, with suspense and horror, which are dying to be included in the following drafts.

The problems, however, demand important revisions. Problems of structure.

Μια κλασική ερώτηση είναι: “Χρειάζεται να δουλέψω τους χαρακτήρες, πριν ξεκινήσω να δουλεύω την πλοκή;”

Νομίζω ότι δεν υπάρχει σαφής απάντηση. Κάποιες φορές ναι, κάποιες όχι. Το τι κάνει ο καθένας πριν πιάσει να γράψει το ντραφτ μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικό. Είναι ποικίλες οι υπόγειες διαδικασίες -πολλές φορές συγγενικές με την κωλυσιεργία- με τις οποίες κάποιος καταπιάνεται για να πάρει μπρος.

Εγώ συνήθως αναζητώ πρώτα την πλοκή. Το τι συμβαίνει στην ιστορία μού ξεκαθαρίζει τι είδους χαρακτήρες χρειάζομαι για μεγαλύτερο συγκινησιακό αποτέλεσμα.

Κάποιες φορές, όμως, κολλάω. Δεν ξέρω σε τι ιστορία να μπλέξω κάποιους ανθρώπους που δεν γνωρίζω. Έτσι και στην ιστορία για την ταινία τρόμου που δουλεύω αυτόν τον καιρό.

Έχω μαζέψει για αυτήν αρκετές σημειώσεις, καθώς και ένα χειρόγραφο ντραφτ 55 σελίδων, από το 2009. Το ντραφτ έχει κάποια θετικά στοιχεία, αλλά και μεγάλα προβλήματα. Τα θετικά στοιχεία είναι κάποιες αρκετά ενδιαφέρουσες σκηνές με δράση, σασπένς, και τρόμο, οι οποίες ανυπομονούν να μπουν και στα επόμενα ντραφτ.

Τα προβλήματα, όμως, ζητούν σημαντικές αναθεωρήσεις σε όλη την ιστορία. Και είναι κυρίως προβλήματα δομής.

When I recently decided to catch up with this story, I scheduled some of the changes it required: change of protagonists and bad guys. Change of catalytic event. Change of inner journey.

It is a page one rewrite. I keep the concept and revise the whole story. Different movie on the same central idea.

I started playing around with scenes, mood, and plot points, but I didn’t feel ready to outline the story. I stood in front of the cork board, staring at it to the point of self-hypnosis. I had no clue what scene to put where.

During the very same days, I was reading Τhe Art and Craft of Playwriting, a very helpful book by Jeffrey Hatcher, which begins by stressing out the importance of character. I got the help I needed. I realised the problem: I didn’t know my characters well (or at all!).

So, I got my pen and I jotted down some backstory notes about each one of them. I didn’t get into much detail. I included dates of birth and some other key dates of their lives, as well as some traumatic events of the past. I recorded their biggest desires and the conflicts arising by them. Their antagonists. Even bios of their parents!

Όταν αποφάσισα πρόσφατα να ξαναπιάσω την ιστορία αυτή, έβαλα στο πρόγραμμα κάποιες αλλαγές: αλλαγή τόσο στους πρωταγωνιστές όσο και στους κακούς της υπόθεσης. Αλλαγή στο καταλυτικό γεγονός. Αλλαγή στο εσωτερικό ταξίδι των χαρακτήρων.

Πρόκειται για αυτό που λέμε page one rewrite. Κρατώ το concept και αναθεωρώ όλο το σενάριο. Άλλη ταινία πάνω στην ίδια κεντρική ιδέα.

Ξεκίνησα να στριφογυρίζω σκηνές, διάθεση, και στοιχεία της πλοκής στο μυαλό μου, αλλά δεν ένιωθα έτοιμος να τα αραδιάσω σε μια περίληψη με αρχή, μέση, και τέλος. Στεκόμουν μπροστά από το board με τις καρτέλες και το κοίταζα μέχρι αυτοΰπνωσης. Δεν ήξερα τι σκηνές να βάλω και πού.

Τις ίδιες μέρες διάβαζα το πολύ καλό Τhe Art and Craft of Playwriting, του Jeffrey Hatcher, το οποίο ξεκινά υπογραμμίζοντας τη σημασία των χαρακτήρων. Πήρα τη βοήθεια που χρειαζόμουν. Συνειδητοποίησα το πρόβλημα που είχα μπροστά μου: δεν γνώριζα αρκετά (ή καθόλου!) τους χαρακτήρες της ιστορίας μου.

Κράτησα, λοιπόν, μερικές χειρόγραφες σημειώσεις πάνω στη ζωή του καθενός, όπως αυτή έχει εξελιχθεί πριν την έναρξη της ιστορίας της ταινίας. Δεν μπήκα σε μεγάλες λεπτομέρειες. Συμπεριέλαβα ημερομηνία γέννησης και μερικές άλλες ημερομηνίες-κλειδιά της ζωής τους, καθώς και κάποια γεγονότα που τους σημάδεψαν στο παρελθόν. Κατέγραψα τις μεγάλες επιθυμίες τους και τις συγκρούσεις που αυτές προκάλεσαν ή προκαλούν στη ζωή τους. Σημείωσα δυο λόγια για τους χαρακτήρες που τους δημιουργούσαν δυσκολίες. Έφτασα να γράφω (συντομότερα, ομολογουμένως) βιογραφικά και για τους γονείς τους!

Something magical happened, then, within one or two days. I got unstuck. Some characters of importance retreated. Others took their place, submerging from nothingness. They started having an organic relationship with each other. Small and big conflict started to appear.

For the next step, I got inspired by Big Brother: I put the characters in a room, to hear what each one had to say about the others. I also placed them in twos, listening to their exchange.

Κάτι μαγικό συνέβη, τότε, μέσα σε μια-δυο μέρες. Ξεκόλλησα. Κάποιοι χαρακτήρες με σημαντική θέση υποχώρησαν. Κάποιοι άλλοι πήραν τη θέση τους, αναδυόμενοι από την ανυπαρξία. Οι χαρακτήρες άρχισαν να αποκτούν οργανική σχέση μεταξύ τους. Μικρές και μεγάλες συγκρούσεις άρχισαν να διαφαίνονται.

Το επόμενο βήμα το εμπνεύστηκα από το Big Brother: έβαλα τους χαρακτήρες ανά δύο σε ένα δωμάτιο, για να δω τι θα πει ο ένας στον άλλον. Τους έβαλα και μόνους τους στο εξομολογητήριο, για να ακούσω την εμπιστευτική τους γνώμη για τον καθένα από τους άλλους.

I spent a few hours like that, grouping the characters. Then, I felt a wonderful, familiar feeling: I felt ready to move on.

I didn’t hit the index-card board. Instead, I got an A4 pad and started outlining, scene by scene. Making things up. Almost all of the first act got into place, within an hour. Scenes that were dancing in my head for months, me being too reluctant to pin them down, they simply and fearlessly laid themselves down on the page.

And thus I continue. Until the next swamp of problems, which will definitely make its appearance around some corner, revealing new issues I will have to research.

Έπαιξα έτσι λίγες ώρες, γκρουπάροντας το καστ. Μέχρι που ένιωσα μια υπέροχη γνώριμη αίσθηση: ένιωσα έτοιμος να πάω παρακάτω.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το παρακάτω ήταν ένα outline. Δεν πήγα στο board με τις καρτέλες, ακόμα, αλλά πήρα ένα μπλοκ Α4 και άρχισα να γράφω περιληπτικά σκηνή σκηνή. Σχεδόν όλη η πρώτη πράξη μπήκε στη θέση της μέσα σε μία ώρα. Σκηνές που τις γυρόφερνα, με δισταγμό, για μήνες, μπήκαν θαρραλέα στη θέση τους με πολλή σιγουριά.

Και έτσι συνεχίζω. Μέχρι τον επόμενο βάλτο από προβλήματα -που σίγουρα θα εμφανιστεί σε κάποια στροφή, αποκαλύπτοντάς μου νέα στοιχεία που χρειάζομαι να διερευνήσω.