Daily Rituals

Η Τέχνη της Ρουτίνας

A quick mention of the book “Daily Rituals,” by Mason Currey.

This impressive collection of daily habits and working routines is a great source of inspiration in regard to how one establishes one’s own daily creative process.

It contains the working habits of about 160 famous creative persons of the past and the present, including names like Mozart, Jane Austin, Carl Jung, Marcel Proust, and others.

Plus, it is a very easy and pleasant read, too! Highly recommended.

Μια γρήγορη αναφορά στο βιβλίο “Daily Rituals,” του Mason Currey.

(Κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο “Η Τέχνη της Ρουτίνας,” από τις εκδόσεις Key Books.)

Η εντυπωσιακή αυτή συλλογή καθημερινών συνηθειών και ρουτινών εργασίας είναι μεγάλη πηγή έμπνευσης σχετικά με το πώς κάποιος διαχειρίζεται την καθημερινή δημιουργική διαδικασία.

Περιέχει τις συνήθειες εργασίας περίπου 160 διάσημων δημιουργικών ανθρώπων του παρελθόντος και του παρόντος, συμπεριλαμβανομένων ονομάτων όπως του Μότσαρτ, της Τζέην Ώστεν, του Καρλ Γιουνγκ, του Μαρσέλ Προυστ, κ.α.

Και επιπλέον προσφέρεται για εύκολη και απολαυστική ανάγνωση. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

 

Writing hours

Ώρες γραψίματος

The last few days, I have been working on the 7th draft of my short screenplay, Hitman. Having done a handwritten pass, I am now editing on the computer.

(In a future post, I will explain how I work on the computer; which software I am using and for what reason.)

Looking at my calendar, I notice that, the last few weeks, I have been working on Hitman in 2-hour timeslots. There are days that I work only for 2 hours more or less, while other days I work twice as much, giving it two 2-hour time slots, with a break in between, for other activities, shopping, telephone calls, etc.

(Of course I don’t pick up the phone while writing!)

A few years ago, I used to oppress myself to work on the same project for 5 hours straight or more. I was stressing myself a lot, while at times I exclaimed: “Couldn’t the day have 48 hours, instead?” Gradually, though, I realised that:

a. the output, as well as the freshness of my mental process, fell dramatically after 2-3 hours max (especially with Hitman, which I have been working on since the summer of 2014, having already written and polished 6 drafts). It is as if the artist within me loses interest after 2-3 hours: “What, you want more?!? Get outta here…” and hangs up.

b. oppression doesn’t really help me, especially combined with a little perfectionism creeping in through the back door, putting me into an alert mode: “Write something perfect or die hungry!” Would you?

c. leaving other activities out of my working day, like phone calls, home DIY, arrangements, formal procedures, etc., I simply postponed things that had to be done, adding to my anxiety at the end of the day, thus influencing my psyche and my writing. A vicious circle.

For these reasons, whether you are a freelancer or a day-job employee, instead of nurturing a vague notion of “writing at some point, when I have the time” or “I gotta go to a mountain resort, where I can write all day,” I suggest you make the time right now, by researching your own creative hours, trying them out and keeping notes on a calendar about how much you work on what. Note your breaks and all your activities -not only writing. See what you do all day. See where the time goes.

Schedule your next few days, assigning to yourself the writing and everything else that has to be done. You can write for 1-2 hours per day; it doesn’t have to be full-time.

Schedule your projects for the next few weeks. Assign work to your future self, taking pressure off of your present self’s shoulders. The daily routine can be ruthless!

The day definitely has 24 hours. Having a conscious knowledge of how you invest in them, though, you take control of your own time. Gradually, you feel bigger and bigger satisfaction for the way that you use your own 24 hours.

Good luck!

Αυτές τις μέρες προχωρώ το 7ο ντραφτ του σεναρίου της μικρού μήκους μου, με τίτλο Hitman. Έχοντας κάνει ένα χειρόγραφο πέρασμα, τώρα δουλεύω στον υπολογιστή, για να κάνω την επιμέλεια.

(Σε μελλοντική ανάρτηση θα εξηγήσω πώς δουλεύω στον υπολογιστή, με ποιο λογισμικό και για ποιο λόγο.)

Κοιτώντας την ατζέντα μου, παρατηρώ ότι, τον τελευταίο καιρό, δουλεύω το Hitman σε χρονοθυρίδες των 2 ωρών περίπου. Άλλες μέρες δουλεύω μόνο δύο ώρες πάνω-κάτω, ενώ υπάρχουν και μέρες που δουλεύω 2 φορές επί δύο ώρες, αφήνοντας ένα κενό ανάμεσα για άλλες εργασίες, ψώνια, τηλεφωνήματα, κλπ.

(Εννοείται ότι δεν σηκώνω το τηλέφωνο όταν γράφω!)

Παλιότερα πίεζα τον εαυτό μου να εργάζομαι 5 ή περισσότερες ώρες συνεχόμενα, πάνω στο ίδιο πρότζεκτ. Αγχωνόμουν πολύ και υπήρχαν φορές που έλεγα: “Γιατί η μέρα να μην έχει 48 ώρες;” Σιγά σιγά, όμως, κατάλαβα ότι:

α. η απόδοση και η φρεσκάδα της σκέψης μου ενδέχεται να πέσουν ύστερα από 2-3 ώρες το πολύ (ειδικά στο Hitman, το οποίο το δουλεύω από το καλοκαίρι του 2014, έχοντας ήδη γράψει και γυαλίσει 6 ντραφτ). Είναι σαν να χάνει το ενδιαφέρον του ο καλλιτέχνης μέσα μου, ύστερα από 2-3 ώρες: “Τι, τόσα σου έλυσα. Θες κι άλλα; Άι παράτα μας…” και να κλείνει το τηλέφωνο.

β. η πίεση δε με βοηθά ιδιαίτερα, ειδικά σε συνδυασμό με μια κάποια τελειομανία που μπαίνει ύπουλα στο παιχνίδι, βάζοντάς με σε μια κατάσταση συναγερμού: “Γράψε κάτι τέλειο ή πέθανε από την πείνα!” Εσείς θα γράφατε;

γ. παραλείποντας να κάνω μέσα στη μέρα άλλες εργασίες, τηλεφωνήματα, μαστορέματα, συνεννοήσεις, διαδικαστικά, κλπ., άφηνα εκκρεμότητες, προσθέτοντας στο άγχος μου, στο τέλος της ημέρας, το οποίο επηρέαζε τον ψυχισμό μου και το ίδιο το γράψιμο. Φαύλος κύκλος, δηλαδή.

Συνεπώς, είτε είστε ελεύθεροι επαγγελματίες είτε υπάλληλοι σε γραφείο, αντί να διατηρείτε μέσα σας μια ασαφή ιδέα ότι “θα γράψω κάποια στιγμή, όταν βρω τον χρόνο” ή ότι “πρέπει να πάω στο βουνό για να γράφω όλη μέρα,” προτείνω να φτιάξετε τον χρόνο τώρα, διερευνώντας τις δικές σας ώρες, δοκιμάζοντας και σημειώνοντας σε μία ατζέντα πόσο δουλεύετε και πάνω σε τι. Σημειώστε τα διαλείμματα και όλες σας τις δουλειές -όχι μόνο το γράψιμο. Δείτε τι κάνετε όλη τη μέρα. Δείτε πού πηγαίνει ο χρόνος σας.

Προγραμματίστε τις επόμενες μέρες, αναθέτοντας στον εαυτό σας γράψιμο αλλά και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται να γίνει. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να γράψει για 1-2 ώρες την ημέρα. Δε χρειάζεται να είναι οκτάωρο!

Προγραμματίστε τα πρότζεκτ σας για τις επόμενες εβδομάδες. Αναθέστε δουλειά στον μελλοντικό, ελαφρύνοντας τους ώμους του παροντικού εαυτού σας. Η καθημερινότητα είναι ανελέητη!

Οι ώρες είναι πράγματι 24 ανά μέρα. Έχοντας, όμως, επίγνωση του πάνω σε τι τις επενδύετε, παίρνετε στα χέρια σας τον έλεγχο του χρόνου σας. Σιγά σιγά, νιώθετε όλο και μεγαλύτερη ικανοποίηση για το πώς αξιοποιείτε τις 24 αυτές ώρες.

Καλή δύναμη!

Apoxyomenos begins

Ο Αποξυόμενος ξεκινά

With pride and prejudice, I announce the launching of “Apoxyomenos,” a web comic about a man dealing with psoriasis. You can find the comic in its Tumblr location, here.

For those interested in sketches and the original artwork, I will be posting them, in my Sketching G blog.

Με υπερηφάνεια και προκατάληψη ανακοινώνω την έναρξη του “Αποξυόμενου,” ενός web comic για έναν νέο άνδρα που αντιμετωπίζει ψωρίαση. Μπορείτε να βρείτε το κόμικ στο Tumblr, εδώ.

Για όσους ενδιαφέρονται για τα πρωτότυπα σκίτσα, θα τα ανεβάζω στο Sketching G blog.

Random Draft of the 7th Draft

Το Διονυσιακό Ντραφτ του 7ου Ντραφτ

Happy to announce that I just finished writing the first, handwritten pass for the 7th draft of Hitman, the short film I am currently working on. Ανακοινώνω ότι ολοκλήρωσα το πρώτο, χειρόγραφο πέρασμα του 7ου ντραφτ του Hitman, της ταινίας μικρού μήκους που δουλεύω αυτούς τους μήνες.
The script's cover.

The script’s cover. | Το εξώφυλλο του χειρόγραφου.

Every now and then I sit back and ask myself: “So many rewrites for a short?” Then, I answer: “Why not? After all, short or feature, I have to create characters that look and feel as if they are truly human.” And this, by itself, is a demanding task.

Note: The term “random draft” was introduced by Viki King, in her book “How to Write a Movie in 21 Days,” where she stressed out the importance of the longhand writing, at the first creative stages. I often use the term “dionysian draft,” to borrow from Nietzsche’s “Birth of Tragedy.”

Κάθε τόσο, αναρωτιέμαι: “Τόσα περάσματα για μία μικρού μήκους;” Και απαντώ: “Γιατί όχι; Στο κάτω κάτω της γραφής, μηκρού ή μεγάλου μήκους, μια ιστορία χρειάζεται χαρακτήρες που μοιάζουν και αισθάνονται σα να είναι αληθινοί άνθρωποι.” Και αυτό, από μόνο του, είναι πολύ απαιτητική εργασία.

Σημείωση: ο όρος “random draft” εισήχθη από την Viki King, στο βιβλίο της “How to Write a Movie in 21 Days,” όπου υπογράμμισε τη σημασία του χειρόγραφου γραψίματος, ειδικά στα πρώτα στάδια της δημιουργικής διαδικασίας. Συχνά, χρησιμοποιώ τον όρο “διονυσιακό ντραφτ,” δανειζόμενος από τη “Γέννηση της Τραγωδίας,” του Νίτσε.